Wrong email address or username
Wrong email address or username
Incorrect verification code
back to top
Search tags: James-Baldwin
Load new posts () and activity
Like Reblog Comment
show activity (+)
text 2018-03-19 21:26
Reading progress update: I've read 10%.
The Fire Next Time - James Baldwin

This is the next read as picked by my RL bookclub. This time we're reading about racism in the form of 2 letters, written on the centennial of the Emancipation Proclamation. Unfortunately I can't read much of it at the minute due to my head, but I have the suspicion it'll be another one to leave a lasting impression.

Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2018-01-16 03:48
Giovanni's Room - James Baldwin

Giovanni’s Room, James Baldwin’s controversial second novel, is a clenched fist, a bucket of sour grapes, a weeping work of art. A compact little tale of societal alienation and forbidden love (and lust), time has not dimmed its lights or smoothed its edges. Not one iota.


Baldwin’s most well-known work is sensual and thrilling and tragic; I closed my paperback edition with tears in my eyes. The tale of Giovanni and Butch is universal, yet special, shimmering; it is the Romeo and Juliet for gays. What should be humdrum — pining for one’s love, an affair, adventures in a new city — is rendered fresh in this author’s hands.


Oft considered one of the finest LGBTQ novels, this is a groundbreaking, rambunctious work that was far ahead of its time. Its lessons should be considered and remembered in the current year, as a matter of fact. I have left that room, but I am grateful for the short visit.


Like Reblog Comment
review 2018-01-13 00:00
Blues for Mister Charlie
Blues for Mister Charlie - James Baldwin This play has been on my mind – has been bugging – for several years, γράφει ο Baldwin για το συγκεκριμένο έργο το οποίο βασίζεται σε πραγματικό γεγονός, στη δολοφονία του μαύρου νεαρού Emmett Till το 1955, υπόθεση που σφηνώθηκε στο μυαλό του συγγραφέα και μεταμορφώθηκε σε θεατρικό έργο κατά την κρίσιμη περίοδο του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα. Κύριος στόχος του Baldwin με αυτό το τολμηρό κείμενο ήταν πρόδηλα να παρουσιάσει ένα, όσο το δυνατόν, αμερόληπτο πορτραίτο του δολοφόνου, ενός ανθρώπου που γνώριζε ότι η πράξη του ήταν κατακριτέα κι όμως προκειμένου να προστατέψει τον εαυτό του κλείνει τα μάτια κι επαναλαμβάνει, παθολογικά σχεδόν, τα εγκλήματά του. But if it is true, and I believe it is, that all men are brothers, then we have the duty to try to understand this wretched man, υποστηρίζει ο Baldwin, προσθέτοντας πως δεν παύει ο άνθρωπος που διαπράττει κάποιο έγκλημα να είναι προϊόν της κοινωνίας. Σύμφωνα με τον Baldwin,
It is we who have locked him in the prison of his color. It is we who have persuaded him that Negroes are worthless human beings, and that it is his sacred duty, as a white man, to protect the honor and purity of his tribe.
Όπως είναι φυσικό το έργο κατέληξε να διχάσει το κοινό με τις ιδέες του, όχι μόνο εξαιτίας της ιδιόμορφης αντιμετώπισης του εγκληματία αλλά και λόγω της τόσο φανερής απεύθυνσης σε λευκό ακροατήριο, εντούτοις, η λύση για τον τίτλο του έργου δίνεται από τον πατέρα του νεκρού Richard, "All white men are Mister Charlie"· ως Mister Charlie δηλαδή χαρακτηρίζεται ο λευκός άνθρωπος εν γένει, αποτελώντας μια καρικατούρα. Εξάλλου, όπως υποστηρίζει ο Baldwin στο κείμενο A Word from Writer Directly to Reader, του 1959:
Nor is it easy for me, when I try to examine the world in which I live, to distinguish the right side from the wrong side.[…]Nothing, I submit, is more difficult than deciphering what the citizens of this time and place actually feel and think.

Και σκηνικά, όμως, το θεατρικό παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς στη σκηνή συγκροτείται ένας πραγματικός φυλετικός διαχωρισμός, με τον διάδρομο στο κέντρο να λειτουργεί ως μοχλός διαίρεσης των λευκών και των μαύρων, με τις δυο κοινότητες να βρίσκονται η μια απέναντι απ’ την άλλη και με τη μόνη αλληλεπίδραση να συντελείται στις αναδρομές και στην τελική δίκη. Εξαίρεση εδώ αποτελεί ο Parnell, ο λευκός χαρακτήρας που όντας μετριοπαθής συζητά ελεύθερα και με τις δυο οικογένειες.
MOTHER HENRY: Richard, you can’t start walking around believing that all the suffering in the world is caused by white folks!
RICHARD: I can’t? Don’t tell me I can’t. I’m going to treat everyone of them as though they were responsible for all the crimes that ever happened in the history of the world – oh yes! They’re responsible for all the misery
I’ve ever seen, and that’s good enough for me.

Από το έργο του Baldwin δε θα μπορούσε να λείπει η διάσταση της θρησκευτικής σύγχυσης, με έναν από τους χαρακτήρες να κατακρίνει τον ιερέα-πατέρα του νεκρού πως ο Θεός δείχνει συμπόνια μόνο στους λευκούς και πως Εκείνος είναι ο πραγματικός υπαίτιος για την καταστροφή των μαύρων ανθρώπων (It’s that damn white God that’s been lynching us and burning us and castrating us and raping our women and robbing us of everything that makes a man a man[…]). Στον πρόλογό του, εκτός τούτου, γράφει ο Baldwin,
The play then, for me, takes place in Plaguetown, U.S.A., now. The plague is race, the plague is our concept of Christianity: and this raging plague has the power to destroy every human.
Ταυτόχρονα, είναι τουλάχιστον ριζοσπαστική η σύνδεση που θέτει ο συγγραφέας της θρησκευτικής πίστης και της αξιοπρέπειας, με την έννοια ότι ο μαύρος άνθρωπος επιλέγει να πιστέψει στο Θεό ακριβώς για να θεωρείται άνθρωπος, αν όχι στα μάτια των υπόλοιπων λευκών ανθρώπων, τότε σε εκείνα του Θεού.
Like Reblog Comment
review 2018-01-12 00:00
The Amen Corner
The Amen Corner - James Baldwin Το θεατρικό κείμενο, όπως ομολογεί κι ο ίδιος ο Baldwin στον πρόλογό του, μιλάει αρκετά για τον ίδιο, όχι μόνο εξαιτίας της ερήμωσης της προσωπικής του ζωής, αλλά και λόγω του πατέρα του, τα βάρη του οποίου αποτυπώνονται, όπως κι η διάσταση της απομόνωσης, στο πρόσωπο της Margaret. Ως εκ τούτου είναι δικαιολογημένη η σύγκριση του The Amen Corner με το Go Tell It on the Mountain, το πρώτο του κι ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα. Αφενός και τα δυο μελετούν εκ θεμελίων αφρο-αμερικάνικες οικογένειες που περιστρέφουν όλη τους τη ζωή γύρω από την Εκκλησία, κι αφετέρου και στα δυο υπάρχει διακριτή η συμβολική σφαίρα του γονέα-πάστορα. Η αδυναμία του The Amen Corner, σε σύγκριση με το Go Tell It on the Mountain, είναι πως η συνολική του δομή θα μπορούσε να μετακινηθεί από τη μελέτη στενού χαρακτήρα των θεμάτων σε ευρείες εξερευνήσεις της Μαύρης κοινότητας, των προβλημάτων και των συμπεριφορών της, αλλά αντιθέτως, ακολουθώντας τις κυριαρχικές φυσιοκρατικές συμβάσεις της εποχής, επί παραδείγματι το έργο του Arthur Miller, φαίνεται άκαμπτο συγκριτικά, στερείται της ευελιξίας του μυθιστορήματος. Σε αντίθεση με πολλούς αθεϊστές βέβαια, ο Baldwin χειρίζεται με τη μέγιστη λεπτότητα το θέμα ενός θεσμού που τον έχει φροντίσει και καταστρέψει, χωρίς την πικρία που θα περίμενε κανείς, κατανοώντας τις συνθήκες που δημιουργούν μια τέτοια ανάγκη για ανακούφιση και καταδεικνύοντας στην τρίτη πράξη τι θα πρέπει να είναι η εκκλησία σε αντίθεση με αυτό που έχει γίνει.

Στο The Amen Corner η Margaret, ο κεντρικός χαρακτήρας του έργου, είναι πάστορας στην Εκκλησία, ένα χώρο ασφάλειας, αυτο-οργάνωσης μέσα σε έναν ρατσιστικό κόσμο, κι εντούτοις με ρατσιστικές συμπεριφορές στους κόλπους της, κυρίως ως προς τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία (She done forgot it ain’t the woman supposed to lead, it’s the man). Η Margaret λαχταρά την Εκκλησία όχι ως μέρος τελειοποίησης της αγάπης αλλά μάλλον ως καταφύγιο από τα ανεπίλυτα προβλήματα, καταφύγιο που καταλήγει μια πνιγηρή υπενθύμιση της πραγματικότητας, στον αντίποδα του Luke που ως μουσικός της jazz είχε μια ζωή μεστή σε προσωπική έκφραση μέσα από τη μουσική του.
Sometimes – what we want - and what we ought to have – ain’t the same. Sometime, the Lord, He take away what we want and give us what we need.
Δραματικό κέντρο του έργου είναι η θέση της μητέρας μέσα στην Εκκλησία· η Margaret κυριαρχεί ως πάστορας και κερδίζει την αίσθηση του εαυτού και του προσωπικού σκοπού της μέσω της θέσης της, κι όμως προκαλεί πραξικόπημα εναντίον της από τους πρεσβύτερους. Ως χαρακτήρας βρίσκει απάγκιο στην Εκκλησία καθώς η κοινωνία δεν της αφήνει άλλο περιθώριο, με την αίσθηση της πραγματικότητας να υπαγορεύεται από την ιδέα της κοινότητας για την κατωτερότητά της, όντας όχι απλώς γυναίκα αλλά και μητέρα που μεγαλώνει μόνη της το παιδί της. Η ανάγκη της για επιβεβαίωση αντανακλάται στην ανελέητη ευσέβεια, παράλληλα με τα σχόλια του ποιμνίου της, ως επί το πλείστον φαλλοκρατικά, που την περιορίζουν στο φύλο της. Σύμφωνα με τον Baldwin:
Her triumph, which is also, if I may say so, the historical triumph of the Negro people in this country is that she sees this finally and accepts it, although she has lost everything, also gains the keys to the kingdom[…]She gains herself.
Like Reblog Comment
review 2018-01-10 00:00
Evidence of Things Not Seen
Evidence of Things Not Seen - James Baldwin
History, I contend, is the present - we, with every breath we take, every move we make, are History - and what goes around, comes around.

Δεν πρόκεται για ένα μυθιστόρημα που αφορά τις δολοφονίες παιδιών στην Atlanta, αλλά μάλλον μια εξέταση των θεμάτων που ήδη αναπτύσσει ο Baldwin σε προηγούμενες συλλογές του. Συγκεκριμένα, είναι ένας στοχασμός πάνω στα εγκλήματα της περιόδου 1979-1981, ένα σχόλιο πάνω στη δίκη και τον ίδιο τον κατηγορούμενο, W. B. Williams, που ξετυλίγεται ελικοειδώς σε μια τύποις καταγγελία των φυλετικών σχέσεων στην Αμερική και το διαχωρισμό των μαύρων σε κοινωνικές βαθμίδες, μεταξύ άλλων, κατά την εποχή του R. Reagan.
[...]the Black demand was not for integration. Integration, as we could all testify, simply by looking at the colors of our skins, had, long ago, been accomplished.[...]The Black demand was for desegregation, which is a legal, public, social matter: a demand that one be treated as a human being and not like a mule, or a dog. It was not even a direct demand for social justice: desegregation was a necessary first step in the Black journey toward that goal. It had absolutely nothing to do with the hope of becoming White. Desegregation demanded, simply, that Black people, and, especially, Black children, be recognized and treated as human beings by all of the institutions of the country in which they were born. Since, I have done the State some service and they know it, desegregation demanded that the State recognize, and act on, this irrefutable and irreducible truth.

Ο Baldwin καταδεικνύει την πιθανότητα αθωότητας του W. B. Williams βασίζοντας αυτή τη σκέψη του στις συσπάσεις της λευκής δικαιοσύνης, των λευκών μέσων ενημέρωσης, της λευκής κοινής γνώμης και στη συστηματική αποφυγή λήψης μέτρων για τη δυσάρεστη κατάσταση της μαύρης κοινότητας. Σύμφωνα με το συγγραφέα ο ρατσισμός δεν αποτελεί εκτροπή ούτε απρόοπτη παρενέργεια του Αμερικανικού Ονείρου, εντούτοις είναι θεμέλιό του. The real meaning and history of Manifest Destiny, for example, γράφει ο Baldwin, is nothing less than calculated and deliberate genocide.
More posts
Your Dashboard view:
Need help?