logo
Wrong email address or username
Wrong email address or username
Incorrect verification code
back to top
Search tags: Kenzaburo-Oe
Load new posts () and activity
Like Reblog Comment
review 2017-03-01 11:00
An Author’s Fictionalised Experiences: The Novels of Ōe Kenzaburō by Yasuko Claremont
The Novels of Oe Kenzaburo - Yasuko Claremont

All his life Gustave Flaubert claimed that only the story counted and that its author should disappear without trace behind it, but however passionately a writer may assure that her or his work has nothing whatsoever to do with her or his life, such complete objectivity is an illusion. It’s impossible to achieve because nobody’s soul is an empty slate. Every word that a person jots down, be it on the spur of the moment or after long thought, be it in fiction or non-fiction, inevitably mirrors past experiences, education and views. To truly understand a literary work it can therefore be helpful to know the biography of its author, notably when the writings are complex or full of symbolism. In her critical study The Novels of Ōe Kenzaburō Yasuko Claremont from the University of Sydney analyses the literary oeuvre that the recipient of the 1994 Nobel Prize in literature produced between 1957 through 2006 and links it with important events in the Japanese author’s private life beginning in his childhood.

 

As Yasuko Claremont illustrates, the writing of Ōe Kenzaburō – like every author’s – isn’t static but changes over the decades and often mirrors events that had a more or less important impact on him as a person, on his family or on society altogether. She also demonstrates by several examples that the works of the author, notably early ones like Nip the Buds, Shoot the Kids and award-winning Prize Stock, clearly show the marks of his partly traumatic, partly spiritual experiences as a boy in a remote village surrounded by dense forests during and shortly after World War II and then as a young man in war-shattered Tōkyo where he studied French literature. According to the scholar these formative years quite naturally account too for the more constant elements in his opus, above all for Ōe‘s themes that are generally depressing as well as full of violence and despair in all their (cruel and destructive) manifestations. She states as well that his entire literary oeuvre is permeated with humanistic moral views that are clearly influenced by Western literature and philosophy, notably Jean-Paul Sartre, C. G. Jung, Wilhelm Reich, Mikhail Bakhtin and the Bible. Moreover, Yasuko Claremont finds the roots of the mythical abstractions that he uses throughout his career in the ancient legends that he heard in his childhood and that he internalised. The most obvious changes in Ōe’s writing the scholar sees in his approach to themes and characters. The three big stages of development that she identifies in the author’s long as well as successful literary career are a deeply Sartrean existentialism that saturates his rather bleak early work – e.g. the story Nip the Buds, Shoot the Kids or the novella Seventeen – on which follows a more positive phase surrounding the principle of atonement – as in the novels A Personal Matter and The Silent Cry – that eventually leads the author to the concept of salvation in daily life – like in the novel Somersault.

 

Having read so far only one novel by Ōe Kenzaburō (»»» read my review of The Changeling on Edith’s Miscellany), it was difficult for me to follow the literary and spiritual path that Yasuko Claremont traced in such detail. It’s true that she integrated summaries of all the author’s important works into her study (not least because several of them aren’t available in English translation), but naturally it wasn’t the same as knowing the full text. Certainly, her target audience were other scholars and fans of the author with a comprehensive knowledge of his work. Nonetheless, this critical study of The Novels of Ōe Kenzaburō was an interesting and as regards the novel that I read and reviewed also an enlightening experience that made me curious about the en-NOBEL-ed writer’s other works, above all the later ones that seem to be less bleak and less overtly violent.

 

The Novels of Oe Kenzaburo - Yasuko Claremont 

Like Reblog Comment
text 2016-04-11 13:21
Mam na zbyciu kilka książek:
Diaspora - Michał Jakuszewski,Greg Egan
Samotny mężczyzna - Christopher Isherwood,Jan Zieliński
Sprawa osobista - Kenzaburō Ōe

- Diaspora

- Samotny mężczyzna

- Sprawa osobista

- Słownik japońsko-polski 12 000 haseł

 

Link do allegro.

Zapraszam. :)

 

Like Reblog Comment
show activity (+)
text 2014-08-24 10:07
Szlakiem literatury zagranicznej: przystanek #11 - Japonia

Zamek Himeji i sakura, czyli kwitnące wiśnie

 

Czas na kolejną zagraniczną podróż tropami literatury. Dziś powędrujemy aż na sam Daleki Wschód, do kraju w którym kwitną wiśnie i wschodzi słońce. Panie i Panowie, czas złożyć wizytę w Japonii!

 


Na wybór tego miejsca wpłynęła bezpośrednio Joanna Bator, która za pomocą swojej najnowszej książki Rekin z parku Yoyogi, skutecznie zachęciła mnie do przyjrzenia się nieco bliżej literaturze tego kraju. Kultura japońska jest specyficzna, można się nawet pokusić o określenie jej mianem "osobnej". Oczywiście Japonia nigdy nie była krajem wolnym od wpływów innych cywilizacji, zwłaszcza tych położonych na kontynencie azjatyckim (z naciskiem na Chiny), jednak wraz z upływem lat te zapożyczenia zakorzeniły się w tam do tego stopnia, że obecnie jednoznacznie kojarzone są z Japonią (jak chociażby wywodzące się z Państwa Środka orgiami czy bonsai).


Nie inaczej było z literaturą. Pierwsze teksty literackie na ziemi japońskiej powstały jeszcze przed nastaniem 1000 roku i były silnie związane z tradycją chińską (niektóre z nich zostały nawet napisane w tamtejszym języku). Tradycyjnie były to głównie wiersze, pieśni oraz kroniki (które wielokrotnie odbiegały od prawdy historycznej na rzecz mitologii). Jednak już na początku XI wieku, w czasie gdy w Europie literatura dopiero raczkowała i skupiała się głównie na tematyce biblijnej oraz historiograficznej, w Japonii powstała powieść. Genji monogatari (Opowieść o księciu Genji) jest nie tylko uważana za pierwszą powieść na świecie, znaczenia dodaje jej również fakt, że została napisana przez kobietę (Murasaki Shikibu) i jest adresowana właśnie dla kobiet. O ile w Europie wśród ludzi pióra zdecydowanie dominowali mężczyźni, to jednak w Japonii pisarki nie były niczym nadzwyczajnym. W 1002 r. ukazał się zbiór notatek autorstwa Sei Shōnagon, w którym dwórka opisała swoją służbę na cesarskim dworze. Na tym innowacyjność tradycji japońskiej się nie kończy. W X wieku ukazała się opowieść Taketori monogatari (Opowieść o zbieraczu bambusu), która poprzez obecność wątku podróży na księżyc zaliczana jest przez niektórych do wczesnych przykładów literatury science-fiction. 

 

Powrót na księżyc bohaterki "Opowieści o zbieraczu bambusu" (ok. 1600 r.)


Po tym wyjątkowo owocnym okresie w historii japońskiej kultury, nastał czas wyciszenia działalności literackiej. Było to spowodowane w dużej mierze wojnami, jakie toczyły się w tym obszarze. Wydarzenia te znalazły odbicie w jednej z napisanych wówczas powieści Heike Monogatari w której anonimowy autor opisuje walkę klanów Taira i Minamoto o sprawowanie kontroli nad państwem.


Czasy sprzyjające literaturze nastały wraz z rozkwitem słynnej epoki Edo (1603-1868). Przez pewien czas trwała wówczas samoizolacja Japonii, która zamknęła swoje granice w obawie przed rozszerzającymi się wpływami chrześcijańskimi. Stworzenie takiej enklawy spowodowało gwałtowny rozwój nie tylko gospodarki, ale również kultury (w tym literatury). To właśnie w tym czasie narodził się słynny teatr kabuki, ekspresyjne połączenie sztuki aktorskiej, śpiewu i tańca. Dla teatru tworzył m.in. Monzaemon Chikamatsu, często określany jako najwybitniejszy dramaturg japoński (czasami porównywany do Szekspira). Do najsłynniejszych poetów tego okresu zalicza się natomiast Bashō Matsuo, któremu zawdzięczamy powstanie haiku. Jest on również twórcą Ścieżek północy, poetyckiego dziennika z podróży, w którym zawarte zostały również słynne drzeworyty 36 widoków na górę Fudżi autorstwa malarza Hokusai Katsushika.

 

Drzeworyt Wielka fala w Kanagawa

 

Po 1868 roku zakończył się okres izolacji i Japonia ponowieni otworzyła się na kraje zewnętrzne. Jak można się łatwo domyślić, do kraju Wschodzącego Słońca szybko napłynęły nowe trendy z dalekiej Europy. Z opóźnieniem nadeszło oświecenie, które reprezentował m.in. Yukichi Fukuzawa, którego myśli przyczyniły się do gwałtownie zachodzących zmian w nowej epoce Meiji tj. do zlikwidowania feudalizmu i przeprowadzenia licznych reform zmniejszających dystans pomiędzy Japonią a krajami Zachodu. Co ciekawe, oprócz wielu tekstów natury filozoficzno-polityczne, skompilował on również słownik angielsko - japoński (który tak naprawdę był tłumaczeniem słownika angielsko-chińskiego, który Fukuzawa kupił w San Francisco). Za reprezentantów realizmu uznaje się Shōyō Tsubouchi oraz Shimei Futabatei (autor pierwszej współczesnej powieści japońskiej Ukigumo, w której odnaleźć można m.in. echa prozy rosyjskiej), z kolei Tōson Shimazaki inspirację znalazł w dziełach niemieckich romantyków (ostatecznie przeszedł do obozu naturalistów). Wówczas zrodziła się również tzw. Shishōsetsu, powieść konfesyjna, zazwyczaj z narracją w pierwszej osobie (reprezentantem tego gatunku był Shiga Naoya).


W dwudziestoleciu międzywojennym w literaturze zaczął dominować wątek proletariacki, który skupiał się głównie na życiu klas niższych i ich walce o polepszenie warunków życia. Zaczęto również kwestionować silne wpływy zachodu, czego najlepszym przykładem jest powieść Niektórzy wolą pokrzywy autorstwa Jun'ichirō Tanizaki,gdzie autor porzuca fascynację obcą kulturą na rzecz tradycji japońskiej.


A co z literaturą powojenną? Początkowo oczywiście nie obyło się bez tekstów roztrząsających tragiczne wydarzenia, zarówno te dziejące się na froncie, jak i te związane ze zrzutem bomb atomowych. Oczywiście na powojennej traumie literatura się nie kończy i japońska literatura z czasem rozpełzła się w wielu zupełnie różnych kierunkach. Kōbō Abe w swojej awangardowej prozie wielokrotnie nawiązywał do Kafki (m.in. w Kobiecie z wydm), Shūsaku Endō opisuje duchowość Japończyka-katolika (Milczenie), natomiast Banana Yoshimoto (autorka Kuchni) porzuciła wszelką tradycję literacką na rzecz nieformalnej prozy, napisanej w stylu zbliżonym do języka mangi. Tym, co spaja większość współczesnych dzieł literackich jest nieustanne przenikanie się kultury stricte japońskiej z wpływami kultury Starego Kontynentu oraz Nowego Świata.


Z Japonii wywodzi się dwóch noblistów - nagrodzony w 1968r. Yasunari Kawabata (autor Tysiąca żurawi oraz Głosu góry) oraz Kenzaburō Ōe (Sprawa osobista) laureat z roku 1994.


Ja natomiast zdecydowałam się zapoznać z twórczością niezwykle popularnego w naszym nadwiślańskim kraju autora, który być może wkrótce dołączy do zaszczytnego grona Noblistów. Tak, mowa o Harukim Murakamim, jednym z najbardziej rozpoznawalnych japońskich pisarzy na świecie. Jedni się nim zachwycają, inni natomiast kręcą nosem i nie widzą w jego twórczości nic zachwycającego. Czas dołączyć do któregoś z tych obozów. Recenzja pierwszego tomu 1Q84 już wkrótce. 

 

 

Powyższy tekst w żaden sposób nie wyczerpuje tak obszernego tematu, jakim jest literatura japońska. To zaledwie zarys głównych tendencji pojawiających się w tekstach literackich tego kraju.

Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2014-04-20 04:56
A Personal Matter - Kenzaburō Ōe,John Nathan
You and I exist in alternate different forms in countless other universes...
At each of those moments you survived in one universe and left your own corpse behind in another.

- Kenzaburo Oe: A Personal Matter

Bird, the protagonist, is confronted by a grave problem, a problem that threatens his future freedom in life - a deformed baby. He is devastated by a sense of shame since he has just fathered a monster baby and feels trapped with unforeseen, unwanted responsibilities. In the face of his grotesque tragedy, envisioning his future destroyed, his continuity broken, and freedom denied, Bird goes through a pattern of decline that reveals all the vileness and ugliness of a man. He plummets into a series of debauched actions, self-loathing and self-destruction. He sees a monster reflected in himself as repulsive as his neo-creation. 

Through the course of the narrative, Oe moves his personal matter subtly with political, social and existential thoughts concerning man's being, his fear, dread, suffering, alienation, anguish and death. There is the suggestion that the deformity is possibly caused by radioactive contamination. 

In this age of ours it's hard to say with certainty that having lived was better than not having been born in the first place. 

Bird himself finds his own nature distorted and poisonous, blaming himself personally for bringing a severely deformed child into a world where there would be no acceptance of him nor an acceptable place for him.

Under what category of the Dead could you subpoena, prosecute, and sentence a baby with only vegetable functions who died no sooner than he was born? 

Oe explores moral and philosophical themes as Bird has to make a choice to take responsibility or run away, to face or look away from the atrocity; to make the decision that would result in his 'vegetable' baby dying with dignity, or being killed in shame - a decision that eats away insidiously at his sanity.

A Personal Matter's themes of deception and escape, authentic life and self-identity, raises the novel to a more universal concept. Oe explores how the individual in confronting life's tragedies, in choosing his ideals and finding his "meaning," overcomes humiliation and shame, gains self-definition, finds his destiny: to eventually "get on with life;" and in so doing, finds personal dignity and a sense of responsibility to his fellow man.

And to Bird, from another parent of a disabled child: I hear you, I feel you. The only direction you need to take would come from the one who truly, personally matters -

I chose you, dear father, to hold my hand, 
Let's walk the same road.
Be brave...follow me, 
I'll show you who you can be. 



********

Oe's childhood years occurred during wartime, an important fact that shaped his writing.

His first son, Hiraki, was born in 1963 with brain hernia; his fate rested solely on Oe's decisions. It forced him to reflect on the meaning in his stories which up to that point, in his mind, amounted to "nothing." The central theme of his writing since then has been the way his family has managed to live with, and care for a handicapped child.

While in Hiroshima reporting on an anti-nuclear rally, an event that occurred soon after Hiraki's birth, Oe met survivors of Hiroshima's bombing, and had conversations with Dr. Shigeto, himself a survivor, who had devoted his career to caring for victims of the A-bomb atrocity. Oe found inspiration in confronting his own heartbreaking tragedy through the dignity and courage of the survivors, and from Dr. Shigeto's dedication to "a hopeless cause." The Hiroshima visit was the transforming experience that forever changed his view of what it means to be human.
It ultimately led to, in his own words, a rebirth of his writing style. This renewed outlook swayed him to 'rescue' his son.

Living with a disabled family member, we come to know despair, but "by actually giving it expression we can be healed and know the joy of recovering." - Kenzaburo Oe

Hiraki Oe has composed and recorded 2 distinctive works to date: http://m.youtube.com/watch?v=l4e3pI8k6zY

Oh, yeah- highly recommend.

 

Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2013-11-25 07:41
Nip the Buds, Shoot the Kids
Nip the Buds, Shoot the Kids - Kenzaburō Ōe,Paul St. John Mackintosh,Maki Sugiyama

bookshelves: fraudio, summer-2013, japan, nobel-laureate, shortstory-shortstories-novellas, translation, published-1958, plague-disease, slit-yer-wrists-gloomy, wwii, ouch, lifestyles-deathstyles, debut, next

Read from August 14 to 18, 2013

 

gbox

Narrated by Eduardo Ballerini

One wouldn't want to grapple with this if on a downer, you know, the back yard filled with black dogs and storms torrenting within the four walls of one's ribcage; this is human misery on a stick.

8 likes

More posts
Your Dashboard view:
Need help?