logo
Wrong email address or username
Wrong email address or username
Incorrect verification code
back to top
Search tags: groza
Load new posts () and activity
Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2019-11-08 17:28
"Strange Practice" by Vivian Shaw
Strange Practice (A Dr. Greta Helsing Novel) - Vivian Shaw Groza

"Strange Practice" is a unique exceptionally calm view of modern London's undead and non-human society under attack by (misled) murderous Christian Monks.

 

Set in contemporary London, "Strange Practice" is the first book in a series about Dr Greta Helsing who, having recently inherited her father's long-established Harley Street practice is one of only two medical practitioners in London offering specialist medical services to the "differently alive". Her patients include demons, ghouls, mummies, vampires and vampyres (yes, there's a difference - at least medically).

 
 

Greta is a very centred, very dedicated medical professional who has grown up the company of her father's non or no-longer human patients. She has no superpowers and no urge to join the ranks of the undead. She just wants to keep all the Differently Alive as well as possible.

 
 

Her job is made harder and ultimately her life is threatened by a strange sect of monks who are attacking and killing London's other than human population.

 
 

To survive, Greta has to work with London's most senior vampire and an unlikely team of non-human and human allies.

 
 

I took a while to acclimate to "Strange Practice". Vivian Shaw writes in a calm, gentle, very normal way that's completely at odds with the weird things going on. At first, this created some distracting dissonance but, once I settled in to it, I decided I liked it. It was comfortingly English, in a stiff-upper-lip kind of way.

 
 

The trope twisting in "Strange Practice" is thorough but gradual, so I almost didn't notice until the end that, in this book, the bad guys had become the good guys and the good guys had become the enslaved instruments of evil.

 
 

The vampires (and vampyres) in this book are unlike any I've encountered before. They aren't vegan and they don't sparkle in the sunlight but they are exceptionally polite and are happy to accept the burden of Noblesse Oblige when looking after other members on the non-human community. This took a lot of getting used to. I found myself rooting for a sort of "League Of Undead Gentlemen".

 
 

"Strange Practice" was a fun, with an interesting plot and a gentle tone.

 
 

I started "Strange Practice" as an audiobook but ended up sending it back to Audible. The narrator sounded like she was doing a slightly below average sight-reading rather than a well-prepared narration. Her inappropriate stresses and mechanical mangling of phrases distracted me. Once I was left alone with the text, the voice in my head made a much better job of the reading thing.

 
Like Reblog Comment
show activity (+)
text 2019-10-21 11:19
Reading progress update: I've read 45%.
Strange Practice (A Dr. Greta Helsing Novel) - Vivian Shaw Groza

 

This is a book I had to acclimate to. The author writes in a calm, gentle, very normal way that's completely at odds with the weird things going on. At first, this created some distracting dissonance but, now that I've settled into it, I can see that it works.

Like Reblog Comment
show activity (+)
text 2019-10-19 13:52
Reading progress update: I've read 19%. I've abandoned the audio version
Strange Practice (A Dr. Greta Helsing Novel) - Vivian Shaw Groza

This book is a fun read but I ended up sending the audiobook version back to Audible. The narrator sounded like she was doing a slightly below average sight-reading rather than a well-prepared narration. Her inappropriate stresses and mechanical managling of phrases distracted me.

 

Now I'm back on to listening to the voice in my head, whose making a much better job of the reading thing.

 

Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2017-05-22 13:23
Eksperyment zdecydowanie nieudany, rzecz raczej tylko dla najwierniejszych fanów
Rok wilkołaka -

Zachwycając się powieściami takimi jak „Cujo” czy „Christine” najbardziej uderzał mnie talent autora do opisania czegoś prostego, pomysłu banalnego wręcz, w tak rozbudowany, ciekawy i pomysłowy sposób. Oto pisarstwo właśnie, to, co mnie z nóg zwala najbardziej – prosty pomysł ale wspaniałe., pełne polotu wykonanie. Niestety jednak każdy czasem może się potknąć, nawet Stephen King. Bo inaczej niż potknięcia i pomyłki nie potrafię nazwać tej miniatury, którą jest „Rok wilkołaka”.

 

Wytłumaczeniem formy ma być podobno zamówienie/prośba, aby autor przygotował coś niedługiego, zbudowanego z dwunastu fragmentów, co może znaleźć się na kalendarzu. King zatem wybrał postać wilkołaka, bo przecież jest autorem horrorów, a legendy mówią o przeobrażeniu w potwora w okresie pełni, czyli cyklu miesięcznym.

 

Mówi się, że autor po prostu się rozpisał – zresztą jest to wytłumaczenie, które obroni nawet najsłabszy adwokat, wszak wiadomo jak rozpisywać się King uwielbia. Dlatego z kalendarza nic nie wyszło, a „Rok wilkołaka” został wydany jako powieść, choć bardzo krótka. Sam sobie wyobrażam, że coś takiego powinno być przepięknie wydane, z ilustracjami (które faktycznie tu występują, także w wersji elektronicznej) i oddawane największym fanom jako specjalny okaz w ich kolekcji powieści Kinga. Coś na kształt trofeum. Bo wydanie książki dla niej samej… cóż, najlepsza to ona nie jest, stąd mój pomysł, bowiem tylko najwięksi fani prozy Mistrza tę pozycję docenią.

 

Jest to opowieść tak bardzo przewidywalna, tak bardzo pozbawiona elementu zaskoczenia, tak oczywista, że dziwię się, że nie funkcjonuje w sieci jako mem. Bo autentycznie mogłaby być czymś na kształt przysłowia, do którego czytelnicy by się odwoływali. – Wiesz, ostatnio czytałem to i to… I jak? Dobre? No, wyszedł taki „Rok wilkołaka”. Acha… No… – i aż czuć świadomość rozczarowania czytelnika, nic więcej dodawać nie trzeba.

 

Bardzo krótkie rozdziały ukazują kolejne ofiary w kolejnych miesiącach, w tle nieduże miasteczko, ale o ile zazwyczaj miasteczko i bohaterowie u Kinga bywają ciekawi, tak tu wszystko jest za krótkie by traktować postaci poważnie, nawet by je zapamiętać z imienia. Prawdę mówiąc aż brakuje typowych dla Kinga dłużyzn, brakuje by nagle powiedział: a, co mi tam, jedziemy jak zwykle! – i rozpisał historię na kilkaset stron, gdzie wilkołak byłby powodem tworzenia, ale treścią faktycznie bohaterowie i miejsce, w którym żyją. Bo znając możliwości Kinga „Rok wilkołaka” wygląda nie na coś po prostu krótkiego, ale raczej na coś szybkiego, stworzonego na kolanie byle jak, byle było.

Stąd uważam, że książeczka powinna być wydawana ekskluzywnie i najlepiej rozdawana przez autora fanom, bo nie wiem ile warto zapłacić za takie wykonanie, ale raczej mniej, niż więcej. A najlepiej nic.

Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2017-05-22 13:15
Im prostszy pomysł, tym lepsza fabuła? Czyli znowu o Kingu z szacunkiem
Christine - Arkadiusz Nakoniecznik,Stephen King

„Christine”, podobnie jak „Cujo” jest pozycją, którą naprawdę trudno przegapić. Czy to ze względu na sławę autora, czy popularność filmów na podstawie książek – trudno znaleźć kogoś, kto by nie kojarzył, że Christine, to – ten, no wiesz, ten samochód, co mordował ludzi.

 

Pomysł brzmi prostacko. Nawet jeśli za punkt wyjścia weźmiemy założenie, że horror równa się bzdury, tak opracowanie pomysłu o mordującym ludzi samochodzie brzmi nawet wówczas nieco żałośnie.

 

Tym bardziej zachęcam do sięgnięcia po książkę, jest ona bowiem popisem takiego talentu pisarskiego i takiego polotu i swobody narratora, że nawet mordujący ludzi samochód jej nie jest w stanie zaszkodzić.

 

Bowiem King, jak na Urodzonego Pisarza przystało, przedstawia nam bohaterów i świat, w którym żyją tak lekko i naturalnie, że nim na poważnie zaczniemy rozważać opcje dotyczące samochodu zupełnie w ten świat wsiąkniemy. Spora część powieści pisana jest z perspektywy pierwszej osoby, przez przyjaciela postaci, która weszła w posiadanie Christine. Pokaz życia w końcówce lat siedemdziesiątych w USA to przygoda sama w sobie, King znany jest ze swady i nonszalancji w opisywaniu świata sobie doskonale znanego, i potrafi robić to w taki sposób, że po prostu w tym świecie się na czas trwania lektury żyje.

 

Historia przyjaźni nastolatków wkraczających w dorosłość, problemy w szkole, problemy z dziewczynami, problemy z rodzicami, problemy z kasą – to samo życie, i dzięki swobodzie pisarza identyfikujemy się z bohaterami od pierwszych stron powieści. Stopniowe odkrywanie, że z Christine jest coś nie tak zamiast powodować uniesienie brwi z zażenowaniem powoduje wzrost napięcia. King wplata morderczy pojazd w opowieść w taki sposób, że – MÓWIĘ POWAŻNIE – można się wystraszyć. Tak, tej bzdury na kółkach (dosłownie). Klimat wytworzony przez stopniowe wstawianie bariery w życie Andy’ego, bariery oddzielającej go coraz bardziej od przyjaciela, rodziców a nawet dziewczyny powoduje, że napięcie staje się tak potężne, iż dalsze wydarzenia nie zdają się już bzdurami, są wręcz oczekiwane, tak bardzo na miejscu.

 

Zastanawiałem się jak King osiągnął ten pułap, żeby z czegoś tak bardzo naciąganego zrobić tak dobrą opowieść. I doszedłem do wniosku, że mamy w Christine do czynienia z typowo kingowskimi dłużyznami, rozbudowanymi opisami nie zawsze interesującymi czytelnika – i że to paradoksalnie one przygotowały grunt pod stworzenie z tej nieprawdopodobnej historii rzecz aż tak wciągającą, i niemal rzeczywistą. Dbałość w przedstawianiu wszystkiego po kolei, dbałość w opisywaniu życia nastolatków i relacji między nimi a także świata, w jakim przyszło im żyć, świata tu i ówdzie zamkniętego, ale jednak w pewnych miejscach oferującego pewne możliwości, przy pewnym ryzyku rzecz jasna – dbałość o szczegóły. Owszem, nadmuchało to książkę, i niejeden czytelnik także tu (jak w wielu innych pozycjach Kinga) będzie szukał nożyc, tak jednak mi się wydaje, że nadmiar opisów Christine zamiast zaszkodzić – pomógł, bowiem ta bzdura, ta groteska, jaką jest mordujący ludzi Plymouth 1958 zamiast wzbudzać prychnięcia i lekceważenie potrafi wzbudzić strach. A to jest bezcenne.

More posts
Your Dashboard view:
Need help?