Wrong email address or username
Wrong email address or username
Incorrect verification code
back to top
Search tags: nabokov
Load new posts () and activity
Like Reblog Comment
review 2017-01-18 23:14
Wspaniała literatura
Lolita - Michał Kłobukowski,Vladimir Nabokov

Wspaniała literatura. Obowiązkowa pozycja dla każdego miłośnika książek.

Like Reblog Comment
text 2017-01-12 22:24
January TBR!
Love and Other Perishable Items - Laura Buzo
Can You Keep a Secret? - Sophie Kinsella
Life and Other Near-Death Experiences - Camille Pagán
Lolita - Vladimir Nabokov,Craig Raine

What are you guys reading this month?

Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2016-10-23 04:27
A Man Who Wants to Be Bad
Dr. Jekyll & Mr. Hyde (Signet Classics) - Robert Louis Stevenson,Vladimir Nabokov,Dan Chaon

Like me, many of you out there in Booklikes Land probably have never read this story and only know it through images like this (though since this is Booklikes then I suspect more people have read the book than the general population):





This is not surprising since many of the stories that we have grown up with have been so butchered by Hollywood that we actually don't know the real story that is behind them. For me, all I could tell you was that this story is about a good man named Dr Jeckyl who creates a potion that turns him into a monster, and that is basically about it. Okay, there are scenes where he runs around scaring people, but the actual story, well, I couldn't tell you anything about it.


What surprised me about this novella is that it is more of a detective mystery than a horror story, though there are a lot of horror elements in it. As one person has suggested, you can actually skip a large portion of the story and go straight to the last chapter, which is a letter written by Doctor Jekyll about what had come about of him, and where he ended up.


The funny thing is that I find it difficult to accept that Dr Jeckyl is actually a good and pure hearted man when he is performing experiments to pretty much unleash the side of him that is basically a monster. However, I do not get the impression from this book that the monster that is Mr Hyde is a monster in the sense that we see in the Bugs Bunny cartoons. Rather the monstrous aspect of the character is that he simply has no morals whatsoever, and no sense of guilt over what he had done. Seriously, why on Earth would a human, who is actively trying to suppress that side of him, suddenly want to unleash it through the use of drugs.


Now this is an interesting concept, and it is something that was sitting at the back of my mind as I was reading this book: the connection with drugs. Now, at the time of writing people were using drugs, and as far as I am aware, one could get access to drugs like cocaine and morphine quite easily, but I suspect that it also applies very much to alcohol as well. The funny thing is that what Stevenson is writing about is a substance that basically reduces your inhibitions and that in many cases are what drugs and alcohol do. I have heard many times that beer is referred to as a social lubricant.


However, there is another aspect to this, and that is the fact that alcohol can cause you to do things that you would not do when you are sober. Currently in Australia, particularly in Sydney, due to the death of another person who had been caught up in alcohol fuelled violence, there is a debate as to what to do to prevent it (they have since introduced lock-out laws and mandatory closing times, which has effectively destroyed Sydney's nightlife – not to mention the bouncers that are everywhere). People have also suggested that violence caused through the use of alcohol be treated as an aggravated offense (and even then, the defense of 'I was drunk and did not know what I was doing' isn't a defense that will hold water in a court of law). Yet sometimes I wonder whether this is simply an Anglo trait because when I was in Europe I noticed that the Germans, who are famous for drinking their litre glasses of beer (though is it turns out that is actually a myth that is not true in places of Cologne), did not seem to be as loud and raucous as the English were when I was wondering around the streets of London late at night (or even what I notice when I am wondering around the streets of some unnamed Australian city).


In a way many of us want to put the story of Dr Jeckyl and Mr Hyde purely into the fantasy realm, but I suspect that maybe this is not where Stevenson was intending. As I have explained, we don't need to lock ourselves in a laboratory and attempt to create a potion that will turn us into a monster, that potion already exists, and can be purchased at any number of shops as long as you are able to prove to the vendor that you are of an age that will allow you to purchase the product (though of course not everybody turns into a monster when drunk, but in many cases they will still do things that they will unlikely do when they are sober).



Source: www.goodreads.com/review/show/839386626
Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2016-09-29 19:38
The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde
The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde - Vladimir Nabokov,Dan Chaon,Robert Louis Stevenson

The story is widely known and very influential. It was retold and replayed countless number of times by practically everywhere and everybody, including one of the best cartoon series of all the time, Looney Tunes:

Looney Tunes

For this reason people writing blurbs for the book decided it is quite fine to take a lazy route and give spoiler right away. At least in my opinion something revealed only in the last chapter should be considered a spoiler. 


I am going to assume there are people who have no clue what the book is about and only tell the very beginning without revealing the contents of the aforementioned last chapter. Imagine a typical old-fashioned respected Victorian doctor:

Victorian doctor

He lived a typical for his class life when his friends began noticing his mysterious connection to a highly disagreeable (I am trying to use the appropriate for that time term) man called Mr. Hyde. The first obvious conclusion was a blackmail - it seems a good doctor led a fairly wild life when he was a youth. Once again let me remind you that most probably his life was wild only in the eyes of his Victorian contemporaries. So it seems Mr. Hyde knew something about the doctor because the latter never failed to hush up the crazy adventures of the former. The truth turned out to be much more gruesome. 


I would not qualify the book as horror as it is not scary. It does have a great atmosphere though and a couple of scenes are quite spooky. The writing style while somewhat aged is still quite good and makes an easy read. 


Having said this I need to mention I was really bored by the end. Why? The tale has a clear message; it was so clear I would not even talk about it to avoid spoilers for those rare individuals who do not know the story. Anyhow, by the end I had a strong impression that the delivering of the message was a little heavy-handed. I am not trying to tell the author was driving it home with a hammer; far from it. He was using more serious tool for this:


This made reading the last chapter quite a chore with the only saving grace being the overall length of the book - it is fairly short. This is the reason why I lowered my rating for otherwise classic horror story. 

Like Reblog Comment
text 2016-09-23 22:00
Morderstwo (lub powieść) jako dzieło sztuki
Rozpacz - Leszek Engelking,Vladimir Nabokov

Jak pisarz zaznacza we wstępie, jest to jego wczesna, jeszcze rosyjska powieść napisana w Berlinie w 1932 roku i wydana 12 lat później w odcinkach (może nieprzypadkowo? - jej pierwowzór autorstwa 'Dostojnisia' też najpierw ukazywał się w prasie w odcinkach) przez rosyjskie, antybolszewickie, emigracyjne wydawnictwo "Sowriemiennyje zapiski" w Paryżu, zaś jako książka - w 1936 roku w Berlinie. W tym samym 1936 roku Nabokov sam przetłumaczył "Rozpacz" dla wydawnictwa z Wielkiej Brytanii, wysyłając potem tekst do sprawdzenia angielskiemu literatowi, znalezionemu przez jakąś berlińską agencję, lecz ten porzucił pracę, uważając, że...jest to autentyczne wyznanie, powieść Hermanna-mordercy. Wydana w 1937, nie sprzedawała się w Anglii, a jej nakład zniszczony został w czasie wojny. Opracowując ją na nowo dla wydania amerykańskiego w 1965, już w Szwajcarii, Nabokov poprawił ją i dodał cały rozdział, nie ukrywając zadowolenia, że mógł swój wczesny utwór ulepszyć już jako dojrzały człowiek. Przez to też "Rozpacz" nabrała cech stylu późnego Nabokova (to właśnie pierwsze polskie wydanie powstało na bazie rozszerzonej wersji): znakomita kompozycja, humor, swada i przekomarzanie się w narracji z czytelnikiem, wreszcie bogactwo odniesień do literatury. Mam wrażenie, że powieść ta to próba Nabokova, by 'poprawić' bądź przynajmniej wykorzystać motyw ze "Zbrodni i kary" Dostojewskiego w warunkach zachodnioeuropejskich. Bohaterem - nowym Zwyrodionem Romansowiczem Raskolnikowem, jak pisze - nie powoduje imperatyw filozoficzny: jak przekroczyć moralność, by uniknąć kary i w ten sposób wyzwolić się z jej ograniczeń, stać się wolnym człowiekiem w kategoriach nietscheańskich, czyli 'nadczłowiekiem'. Wychodzi on natomiast z założeń estetyki Arystotelesa, która za dzieło sztuki uważa rzecz wykonaną doskonale. Jeśli zaś każdą rzecz, to także zbrodnię czy powieść. Zbrodnia doskonała może być dziełem sztuki, uważa bohater - przedsiębiorca i początkujący literat. Być może nieprzypadkowo nosi imię Hermann - człowiek-pan, dumny, niespełniony, przekonany o własnej inteligencji i wyższości - narcyz. Feliks, jego porte parole - to człek biedny, prosty, ale - nomen omen - szczęśliwy, bo zadowolony ze swego życia. Autor wyposaża go zresztą w pół duszy słowiańskiej, po matce Czeszce. Trzy dalsze, poboczne postaci to: - Lidia, żona Hermanna - niewykształcona i mieszczańska - źródło tego imienia miałoby oznaczać pierwszą znaną z imienia chrześcijankę Europy, w języku hebrajskim oznacza spór, kłótnię; - Ardalion - Rosjanin, malarz-utracjusz, przyjaciel rodziny - patron tego imienia jest opiekunem komediantów; - Orlovius - prawnik Hermanna, człowiek prawy i bystry, zdaniem samego Hermanna zbyt prostolinijny, sztywny i nieużyty - ma w sobie być może zlatynizowanego, słowiańskiego orła i łacińską kostyczność. Hermann, biznesmen - drobny producent czekolady, którego przepełniają pomysły, nieobce są mu też ambicje artystyczne - planuje i popełnia morderstwo na niewinnym człowieku. Nie tyle dla pieniędzy, lecz by wyzwać świat, który wydaje mu się naiwny i łatwy do owinięcia sobie wokół własnego palca. Okazuje się jednak, że ta w jego mniemaniu naiwna i głupawa publiczność nie reaguje w sposób, jaki sam przewidział, nie podąża za wskazówkami "autora", lecz interpretuje "dzieło" po swojemu. Zirytowany morderca zamierza więc zostać własnym krytykiem: by podpowiedzieć publiczności, jak doskonałe było jego morderstwo, pisze powieść. Okazuje się jednak, że nie jest tak doskonałym 'autorem', jak sam o sobie myślał - robi błędy a publiczność osacza go coraz bardziej i, wbrew wszelkim przewidywaniom, widzi w nim nie artystę, lecz pospolitego mordercę. Zamiast obnosić się triumfem, "nadczłowiek" kończy skomleniem (choć wyobraźnią próbuje walczyć do końca). Stąd, z rozpaczy wynikłej ze zderzenia kreatywnej siły wyobraźni z nieplastyczną rzeczywistością, bierze się tytuł utworu. W powieści znajdujemy wprost wyrażony stosunek autora do reżimów faszystowskiego i sowieckiego(ZSRR Nabokov uważał za prototypowe państwo policyjne), które mógł widzieć z bliska, szydzi też przy okazji z krytyków literackich (Sartre!) i odbioru swych utworów: "Książka ma mniej 'białogwardyjskiego' posmaku niż inne moje emigranckie powieści, będzie więc mniej kłopotliwa i irytująca dla czytelników wychowanych na lewicowej propagandzie lat trzydziestych" (s.8). W innym miejscu w powieści jako bohater (notabene też z pochodzenia Rosjanin) zastanawia się, czy sowieckie wydawnictwa nie przyjęłyby jego powieści - przecież ukazuje, że człowiek jest na tyle już zuniformizowany, iż bez wysiłku można jednego zastępować drugim. Myślę jednak, że jeszcze bardziej sowieckie jest tam przekonanie o bezkarności zbrodni i brak jakiejkolwiek moralności. Nabokov sam zestawia Hermanna z Humbertem ("Lolita") - jego zdaniem, jak pisał w przedmowie do wydania amerykańskiego w 1966 roku, to niemal ten sam bohater, tylko opisany przez mniej i bardziej dojrzałego autora: "Hermann i Humbert są do siebie podobni tylko o tyle, o ile smoki namalowane przez tego samego malarza w różnych okresach jego życia przypominają się wzajemnie. Obydwaj są neurotycznymi łajdakami, jest jednak w raju taka zielona alejka, po której raz do roku wolno przechadzać się o zmierzchu Humbertowi, Hermannowi natomiast piekło nie pozwoli nigdy oddalić się choćby na chwilę." (s.9).

More posts
Your Dashboard view:
Need help?