logo
Wrong email address or username
Wrong email address or username
Incorrect verification code
back to top
Search tags: serial
Load new posts () and activity
Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2017-12-07 15:30
Dark and Dangerous – Cold Moon by Alexandra Sokoloff @AlexSokoloff
Cold Moon - Alexandra Sokoloff

Alexandra Sokoloff has blown me away, with her Huntress/FBI Thriller Series. Huntress Moon, Book I (see my review here) continues through Blood Moon, Book II (see my review here) and I am unable to stop reading. It’s like Lays Potato Chips…you can’t eat just one. Well, I couldn’t read just one. I went through Book II, III and IV on a binge read. And…I see there is a Book V, Hunger Moon, and I aim to get my hands on that one too.

 

The covers are awesome and kudos to the designers. Cold Moon is done by…

 

Inkd

 

Cold Moon (The Huntress/FBI Thrillers, #3)

Goodreads  /  Amazon US  /  Amazon UK  /  Amazon CA

 

MY REVIEW

 

After reading Blood Moon, Book II, by Alexandra Sokoloff, there was no way I could stop. I kept on reading through Cold Moon and Bitter Moon. Now I see we have Hunger Moon, which would be Book V, and I will jump through hoops to get my hands on it.

 

The moon talks to Cara. Does it talk to you? What does it say?

 

We begin with Roarke’s nightmare, waking him. Cara…

 

She faces her own terror in the night, but vows IT will never take her.

 

“Fair as the moon and cold as ice.”

 

Roark’s team functions like a well oiled machine, even when personalities occasionally clash and opinions differ. They always get their ‘man’.

 

Cold Moon takes an even closer look into the depraved, the abused, the lost and those who care about them. Human trafficking of women and children, enslaved in prostitution, bought and sold, used and abused. Who will stand up for them, defend them, save them?

 

How can an online presence affect people, politics, legalities, courts…The anonymity of cyber activism.

 

I do not want to spoil any of the goodies contained in Cold Moon, the third book of Cara and Roarke’s story, so I will just throw out some hints and ask you…what would you do?

Evil…can you see it, smell it, touch it, feel it? Is it alive? Do you do something about it yourself?

 

Is it self defense, if you know evil is coming your way, and you take it out first?

 

My emotions are raging in anger and disgust. I know this goes on, day in and day out, and I wonder if those who, in real life, try to stem the flow of evil feel it is too big, there are too many. One by one they WILL fall.

 

“There is something larger at work…a force beyond the simply human. A female vengeance against outrages.”  Santa Muerte

 

“Sometimes death for one is salvation for another.”

 

I love the dark and dangerous, unique and original, direction Alexandrar Sokoloff takes in this story. I am afraid to google some of the online forums she talks about. I am afraid of what I will find out. Will evil know I am looking and come for me? She continues to thrill and amaze me, disgust and frighten me, leaving me ALWAYS wanting more.

 

I voluntarily reviewed a free copy of Cold Moon by Alexandra Sokoloff.

 

Animated Animals. Pictures, Images and Photos  5 Stars

 

Read more here.

 

MY ALEXANDRA SOKOLOFF REVIEWS

 

 

  • You can see my Giveaways HERE.
  • You can see my Reviews HERE.
  • animated smilies photo: animated animated.gif
  • If you like what you see, why don’t you follow me?
  • Leave your link in the comments and I will drop by to see what’s shakin’.
  • Thanks for visiting!
Source: www.fundinmental.com/dark-and-dangerous-cold-moon-by-alexandra-sokoloff-alexsokoloff
Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2017-12-05 16:20
“St. Nick” by Alan Russell – a perfect read for getting into the Christmas spirit.
St. Nick (Kindle Serial) - Alan Russell

I see three challenges for any Christmas book:

  1. Find an original angle that's grounded in something real but allows reality to bend for Christmas
  2. Evoke the spirit of Christmas without being too saccharine
  3. Make me care about the people as people rather than as avatars for Christmas messages

 

Allen Russell's "St. Nick" manages to pass all three tests. He managed to make me laugh at bad Christmas jokes that I hadn't heard in a long time and cry at the unfairness of a universe in which children get cancer.

 

"St. Nick", tells the story of Nick Pappas, a San Deigo cop who has been through a recent trauma that has him suspended from the police force. It's Thanksgiving and he's living alone in a shoddy apartment and seriously contemplating eating his gun. He gives himself a reprieve to help his former partner catch some muggers at the shopping mall he runs security for. To catch the muggers, he goes undercover as Santa.

 

From there, Nick's life gets taken over by the responsibilities that come with the new uniform he's wearing. It brings him into contact with a terminally sick boy with an impossible Christmas wish and sends him searching for Laura, a little girl whose letter to Santa is so moving that Nick ends up starting a search to find her and help her.

 

Along the way, he builds relationships with a relentlessly cheerful Head Elf, a nurse in the Pediatric Oncology ward and a woman TV reporter who films a segment from his lap and the quarterback from the San Diego Football team.

 

Throughout, Nick remains the cop he always was. He never loses touch with reality but he does allow himself to re-engage with hope and drives himself to do the right thing for children who need him.

 

This is an engaging read, with a great pace, a good mix of laughter and tears, a plot that surprises but remains believable and a spirit of Christmas that is about finding the hope and the love to push through the depression and the pain that life offers us. I think it's a perfect  December read.

 

alan-russell-novel-bio-picture-350x520-201x300

"St. Nick" was my first Alan Russell book. Looking at his bibliography, it seems that he writes all kinds of fiction but always starts by imagining a real person in a real situation.

In this interview, "True Confessions Of St. Nick",  he explains how he went about writing "St. Nick", including the time he spent working as a Santa in San Diego.

Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2017-12-02 22:23
Something Violent - Kristopher Rufty
Something Violent - Kristopher Rufty

Dr Phil meets Natural Born Killers. Sound like an odd combination? It totally works in Rufty's Something Violent. When Jody and Seth are out on their killing sprees, they are all business. But their marriage has hit the rocks. Where do the serial killers turn to when they can't fix their marriage on their own? They kidnap the famous marriage counselor to the stars, Ron McClure. Ron isn't the first man to fall victim to Jody flaunting her lucious body in public. Too bad he didn't see the taser she had hidden under her skirt. No he finds himself knocked unconscious, shoved in a trunk, and wakes up ducttaped to a chair in some unknown basement. When you counsel Hollywood's elite, you come across some crazy clientele. But nothing could have prepared him for Seth and Jody.

 

 

Something Violent worked for me. The premise is just crazy enough to make you shake your head, but Rufty plays the whole thing straight and makes the streaks of black comedy work. As the demented couple unfurl their story to the counselor, the human element comes through. Sure they're warped as it gets, but in a very odd way, you start to feel for them, care about them. That's what makes the whole thing work. If all they are is monsters kidnapping a doctor, all you would have is the shock value without any substance. Rufty shows how nutcase like Seth and Jody can be three dimensional. Brilliant. Kudos to Rufty for making this a fun, page-turner.

 

 

 

4.5 Purple Wigs out of 5

 

 

You can also follow my reviews at the following links:

 

 

https://kenmckinley.wordpress.com

 

http://intothemacabre.booklikes.com

 

https://www.goodreads.com/user/show/5919799-ken-mckinley

 

Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2017-11-13 15:57
Monday Mini – Not So Sweet – Strawberries by Casey Bartsch @ecclectic22
Strawberries - Casey Bartsch

I love the fabulous cover of Strawberries by Casey Bartsch, that was done by Jennifer Chang. Great job. So simple, yet it says so much. Made me want it. Then I read…serial killers. Oh yeah!

 

Strawberries

Goodreads  /  Amazon US  /  Amazon UK  /  Amazon CA

 

MY REVIEW

 

Strawberry is a serial killer that loves coming up with new and creative ways to murder someone. He is a psycho, even doing himself harm, while murdering at random. His signature mark…a strawberry.

 

He dodges capture, leaving a trail of bodies in a zig zag path he travels, striking when the moment hits him.

 

The characters are…unusual. At times I felt sorry for them, other times I couldn’t help but smile.

 

Forces draw them together in a frenzied ending, bodies dropping, blood flowing and some people I like…well, you’ll need to read about it for yourself. I like authors who do the unexpected, regardless of how I might feel about it.

 

I had made a comment on fuonlyknew’s blog about how much I wanted to read this, and, voila, Casey Bartsch sent me a copy. Thanks so much, Casey.

Animated Animals. Pictures, Images and Photos 4 Stars

 

Read more here.

 
  • You can see my Giveaways HERE.
  • You can see my Reviews HERE.
  • animated smilies photo: animated animated.gifIf you like what you see, why don’t you follow me?
  • Leave your link in the comments and I will drop by to see what’s shakin’.
  • Thanks for visiting!
Like Reblog Comment
review SPOILER ALERT! 2017-11-10 12:07
MINDHUNTER – KSIĄŻKA, CZY SERIAL? [PEŁNO SPOILERÓW]
Mindhunter: Inside the FBI's Elite Serial Crime Unit - John E. Douglas,Mark Olshaker

 

Dennis Rader, znany jako BTKDusiciel BTK lub Dusiciel z Wichita – amerykański seryjny morderca. Zabił 10 osób w miejscowości Wichita w stanie Kansas. Jego „aktywność” została zarejestrowana w latach 1974 – 1991. Nie będę więcej zdradzał, ale warto wspomnieć o tej osobie, bo w serialu Mindhunter występuje od drugiego odcinka. Mogliście nie zwrócić uwagi albo nie powiązać go z serialem, bo pojawia się na chwilę, przed wejściem czołówki.

 

Wydaję mi się, że wątek zostanie pociągnięty przez kolejne sezony, bo historia jest ciekawa, jeśli można to tak ująć. Jeśli chcecie dowiedzieć się czegoś więcej na ten temat, to obejrzyjcie dokumenty na Youtube (są z lektorem) lub sięgnijcie po książkę Mindhunter. Woblink na Ebooka, który dalej jest w dobrej cenie – 17,99 złotych. Ja skorzystałem z promocji. Warto jednak zobaczyć film dokumentalny, bo w książce nie ma wywiadów z innymi osobami, tylko analiza Johna Douglasa.

 

Słowem wstępu dodam jeszcze coś. Mam pewne zarzuty dotyczące podcastu Masa Kultury, w którym poruszono ten serial. Ogólnie fajnie się słuchało, ale chciałem coś sprostować. W pewnym momencie agenci zostają sprowadzeni do piwnicy, bo taki lokal im został przydzielony do pracy. W podcaście usłyszałem, że jest to sztampowe i takie klasyczne, że oto muszą pracować w podziemiach. Jednak tak było naprawdę, tu nie rozminęli się z prawdą i serial pokazał to tak, jak było.

Z tego miejsca pozdrawiam autorów Masa Kultury i czekam na kolejne odcinki.

 

Najpierw serial, później książka?

 

Ja tak zrobiłem i mam mieszane uczucia. Z jednej strony byłbym bardziej świadomym widzem, który zwraca na jeszcze większą ilość detali, ale z drugiej nie byłoby nawet minimalnej opcji zaskoczenia. Moim zdaniem dobrze wybrałem kolejność, bo taki ciąg zdarzeń spowodował, że chętniej wróciłem do serialu. Całkiem inaczej ogląda się tę produkcję, kiedy wiesz więcej na temat historii Wydziału behawioralnego FBI.

 

Wcześniej nie zdawałem sobie sprawy, że już w drugim odcinku otrzymujemy podpowiedzi na temat profilowania seryjnych morderców. Już pierwsi policjanci, którzy mówią Holdenowi Fordowi o Edmundzie Kemperze, podrzucają mu pierwsze wskazówki. Chodzi o dociekliwość mordercy i jego zainteresowanie śledztwem. Do tego dochodzi jeszcze młodzieńcza chęć wstąpienia do policji lub jakiś pierwiastek władzy, który jest opisany w książce. Takie detale łączą znaczną część seryjnych morderców, co przedstawił John Douglas w tekście.

 

 

Także podczas pierwszego wywiadu z seryjnym mordercą twórcy serialu każą zwracać na pewne definicje związane z typem zbrodni, który dokonywany jest przez skazańców. Chodzi tutaj między innymi o Modus operandi – charakterystyczny sposób zachowania się np. sprawcy czynu zabronionego, który kształtują indywidualne cechy sprawcy. Wspomniane zostaje również hasło sygnatury seryjnego mordercy. W książce wyjaśnione jest na czym polega różnica i jak łatwo można je ze sobą pomylić.

 

Gra.

 

Netflix postarał się i wyprodukował naprawdę fenomenalny serial. Niektórzy próbują porównać go do serialu Detektyw, ale moim zdaniem nie tędy droga. O ile Detektyw ma niesamowitą przewagę w postaci gry aktorskiej, to przegrywa całą historią. Serial HBO ogląda się świetnie i jest rewelacyjnie zrobiony, ale w pewnym momencie bardzo przewidywalny, nie wspominając już o zakończeniu.

 

Z kolei produkcja Netfliksa przebija go fabułą i historiami, które w dodatku (niestety) wydarzyły się naprawdę. Nie twierdzę, że tutaj gra aktorska stoi na niskim poziomie, tego bym się nie odważył napisać, bo jest bardzo dobrze. Jednak trochę brakuje do duetu Harrelson – McConaughey.

 

W serialu Mindhunter na pierwszy plan wychodzi Cameron Britton, który gra Edmunda Kempera i Holt McCallany, który wcielił się w agenta FBI Billa Tencha. Podoba mi się gra aktorska Jonathana Groffa, ale nie od samego początku. Przynajmniej tak było za pierwszym razem jak oglądałem serial. Zaczął mnie przekonywać dopiero od połowy sezonu, ale pod koniec zagrał fenomenalnie. Jego przemiana była najbardziej widoczna, a pycha aż kipiała z ekranu.

 

Ile prawdy w serialu Mindhunter?

 

Widzieliście, że serial nawiązuje do wydarzeń, które miały miejsce, a nawet ociera się o serial dokumentalny. Czy jednak serial pokrywa się z książką? Jak najbardziej, ale część sytuacji zmienionych jest na potrzeby produkcji, co jest oczywiste w takich przypadkach.

 

Przesłuchanie Richarda Specka wyglądało trochę inaczej. Pewnie kojarzycie tego typa, masowego mordercę (nie seryjnego), który nocą 14 lipca 1966 zabił osiem studentek pielęgniarstwa. Stało się to w internacie, w południowej części Chicago. Prawdą jest to, że pomylił się w liczeniu i jedna z niedoszłych ofiar mu uciekła. Jednak w trakcie wywiadu z agentami FBI w pomieszczeniu przebywał jeszcze opiekun więzienia – mam nadzieję, że nie pomyliłem stanowiska. Jest tam taka scena, kiedy Holden Ford odzywa się do skazanego i używa niecenzuralnych słów, a dokładniej chodziło mu o cipki. Tak naprawdę, to John Douglas rozmawiał w obecności mordercy, ale słowa te kierował właśnie do opiekuna. Miało to na celu sprowokowanie Specka. Również nie rzucił ptakiem w obecności agentów, ale zrobił to w innej sytuacji. Finalnie i tak go zabił.

 

Najciekawszą sceną pozostaje załamanie agenta Holdena Forda po ostatnim spotkaniu z Edmundem Kemperem. Tak naprawdę, to John Douglas trafił do szpitala z wysoką gorączką i przyspieszonym tempem. To wszystko spowodowały lata ścigania seryjnych morderców. Znaleziono go w pokoju hotelowym, a odbyło się to tak jak opisuje autor książki:

Otworzyli kopniakiem drzwi i wbiegli do środka. Znaleźli mnie na podłodze, skulonego, w – jak się wyrazili – „żabiej” pozycji. Byłem częściowo ubrany i najwyraźniej próbowałem wcześniej dosięgnąć słuchawki telefonu. Lewą stroną mojego ciała wstrząsały drgawki, a zdaniem Blaine’a byłem rozpalony.
Obsługa hotelu zadzwoniła do Swedish Hospital, skąd natychmiast przysłano karetkę. Tymczasem Blaine i Ron połączyli się z izbą przyjęć i przekazali informacje na temat mojego stanu. Miałem 41,7°C gorączki, puls 220 i sparaliżowaną lewą stronę ciała. Drgawki wstrząsały mną jeszcze w karetce. Na karcie przyjęć zapisano, że miałem „oczy jak u lalki” – otwarte, nieruchome i szklane.
Zaraz po przyjeździe do szpitala obłożono mi głowę lodem i zaczęto podawać ogromne ilości fenobarbitalu, który miał zapobiec kolejnym konwulsjom. Lekarz poinformował Blaine’a i Rona, że dawka leku, jaką mi podał, wystarczyłaby do uśpienia połowy miasta.
Dodał, że mimo wspólnych wysiłków personelu szpitala istnieje niewielkie prawdopodobieństwo, że przeżyję. Tomografia komputerowa wykazała obrzęk lewej półkuli mózgu, a wysoka gorączka doprowadziła do wylewu.
– Mówiąc po ludzku – wyjaśnił lekarz – jego mózg usmażył się na wiór. (fragment książki Mindhunter)

 

Ten fragment zamieszczono prawie na samym początku książki. Natomiast Holden Ford miał taki problem w ostatnim odcinku sezonu. To nie zmienia faktu, że problemy te były tylko kwestią czasu, bo większość z nas dotknęłaby taka historia.

 

Każda zbrodnia przedstawiona w serialu miała w rzeczywistości miejsce. Każda z nich jest również opisana w książce, dlatego zdecydowanie lepiej ogląda się ten serial po raz drugi, po przeczytaniu Mindhunter. W książce jest zdecydowanie więcej historii, ale nie będę ich zdradzał, bo posłużą zapewne do stworzenia kolejnych sezonów i nie chcę zdradzać ich osobom, które mają zamiar podejść do tego tytułu.

 

Co w drugim sezonie?

 

W kolejnej odsłonie zapewne będziemy mieli do czynienia z serią morderstw dzieci. Doszło do nich w Atlancie i wyrok do tej pory jest kontrowersyjny, przynajmniej dla niektórych osób. John Douglas ma inne zdanie, ale o tym możecie przeczytać w książce. Jeśli chcecie się dowiedzieć więcej o tej sprawie, to zajrzyjcie do niej lub do dosyć ciekawego artykułu na Onecie (tak!).

 

Pod koniec października, po obejrzeniu serialu wrzuciłem teks – recenzja całego sezonu Mindhunter. Wyszedłem tam z dosyć dziwną tezą, która ni jak ma się do rzeczywistości. Oczywiście, nie byłem jedyny, bo okazało się, że na kilku stronach, po pewnym czasie, również takie twory powstały. Jednak po przeczytaniu książki odcinam się od swoich głupich wywodów.

Source: www.vodpolska.pl/mindhunter-ksiazka-serial,88
More posts
Your Dashboard view:
Need help?