logo
Wrong email address or username
Wrong email address or username
Incorrect verification code
back to top
Search tags: Android
Load new posts () and activity
Like Reblog Comment
show activity (+)
text 2017-07-26 22:08
Android App: "Spinner Portuguese Style" by MySelfie

 

If you're into Android Apps, read on.

Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2017-07-18 03:27
The Disappearance of Hatsune Miku (book) story by Muya Agami and cosMo@BousouP, art by Yuunagi
The Disappearance of Hatsune Miku - Yunagi,cosMo@BousouP,Muya Agami

You have no idea how excited I was to learn that 1) a Vocaloid light novel existed and 2) it was available in English. I ordered a copy for myself a few weeks after finding out about it.

A few years ago I was really into Vocaloid (singing synthesizer software). I wasn’t interested in using it myself, just in listening to other people’s songs and reading about the various Vocaloid and UTAUloid avatars. I gradually found a few Vocaloid/UTAUloid tuners I particularly liked (kyaami is my top favorite) and developed a few Vocaloid/UTAUloid preferences (Kaito was probably my first favorite Vocaloid, and Ritsu continues to be my favorite UTAUloid).

I went into this book with an okay background knowledge of Vocaloid in general and Hatsune Miku in particular. Also, I was familiar with the song the book was based on (here's one version on YouTube), enough to know that the book probably wouldn’t have a happy ending.

The Disappearance of Hatsune Miku stars Shinosato Asano, an ordinary university student who spends his days going to class and doing tedious work at a robotics lab and his nights working as a bartender at a nightclub. He’s shocked when the professor in charge of his research lab singles him out to do a field test of a very special new android named Hatsune Miku. The professor wants a student like Asano, who’s responsible, can keep a secret, and doesn’t know too much about artificial intelligence, to see how well Miku can pass for human out in the real world. He’s not supposed to tell anyone, not even his family members, what Miku really is, and he has to make sure Miku goes back to the professor for regular data collection and weekly maintenance.

Miku’s speech and behavior is a little odd and stilted at first, but it rapidly improves. Asano introduces her to everyone as his very intelligent cousin from England (in order to explain why a 16-year-old girl whose Japanese is still a bit rough is suddenly attending university classes), takes her on a tour of the university, and invites her out to lunch. Lunch becomes their regular activity together, and Asano gradually incorporates activities relating to music once he realizes that Miku particularly enjoys it. He starts to realize, to his dismay, that he might be falling for her. What will happen once the field test is over?

I really wanted to love this. I’m generally drawn to android-human romances, and I was already looking forward to the Vocaloid aspects. Miku has never been my top favorite Vocaloid, but she had a lot of cute moments in the book, and I really felt for her. The way the author used Vocaloid-related details in the story was absolutely wonderful. The realization that Asano’s over-the-top love of green onions was a reference to the way Miku is often depicted holding green onions was nice, but there was one revelation further on in the book that I thought was particularly clever and unexpected.

That said, the romance was utterly terrible. It wasn’t so much Asano’s blandness - as much as I disliked how boring he was, it wasn’t unexpected. I did find myself wishing that Asano had more ideas about what to do with Miku than constantly taking her out to eat. I mean, right from the start he was told that she couldn’t eat much, and yet almost all of their outings involved food. It didn’t have to be anything special or expensive - they could have gone for a walk in a park, or gone out grocery shopping, or watched a movie. Pretty much anything they might have done would have been a new experience for Miku and would have provided the professor with more data.

I had two main problems with the romance. First, the way Miku based so many of the things she liked on things that Asano liked. For example, I don’t think she was able to taste food, and yet she’d tell Asano that a particular food tasted good because he liked it and therefore it must taste good. Asano just accepted these statements and was happy about them, but they bothered me - it was one of the reasons why I liked Miku’s budding love of music, because it seemed more purely hers than anything else she’d said she liked.

Second, it gradually became clear that Asano wasn’t so much a nice guy as he was a “nice” guy. His reactions and feelings were more important than hers. Later on in the book, for example, there were strong indications that something was wrong with Miku, to the point that it affected her physically. Rather than noticing this and worrying about her, Asano instead focused on how he felt when he held her and her statement that she wanted the two of them to be together forever. When something drastic either happened to Miku or was done to her, all Asano could think about was how much it hurt him that Miku no longer behaved as warmly towards him as she used to. His first instinct was to abandon the field test rather than investigate what had happened to her and why.

It did eventually dawn on the idiot that he was being a selfish jerk, but it took much, much longer than it should have. I was left feeling like Miku would have been better off leaving Asano in her dust and going on to become a massively popular superstar. Considering what was done to her during the course of the story, maybe leaving all of humanity behind wouldn’t have been a bad idea.

Asano continued to be useless as the sci-fi suspense storyline became more prominent, and pretty much the only reason he was able to get anywhere was because his two friends, Aika and Juuhachi, weren’t as utterly useless as he was. The various sci-fi developments near the end of the book were pretty bonkers, and the big climactic scene was way too over-the-top and ended up feeling silly rather than dramatic or tragically romantic. Although the Vocaloid fan in me did love the bit with the mysterious file.

One last thing: although the writing/translation wasn't terrible, it wasn't great either. I noticed that the author tended to be a bit repetitive. A character would do or say something and then Asano would tell readers what that character had done or said, even though the text had just described it. Once I started noticing this, I realized it happened a lot.

If you’re a huge Vocaloid fan, this might be worth giving a shot. Like I said, the way Vocaloid details were incorporated was wonderful. Everyone else would probably be better off trying something like CLAMP's Chobits or maybe even William Gibson’s Idoru (not romance, and I don’t recall the AI having much of a speaking role, but Rei Toei is practically another incarnation of Hatsune Miku).

 

(Original review posted on A Library Girl's Familiar Diversions.)

Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2017-07-17 23:30
Visual novel review - This, My Soul

 

This, My Soul is a free sci-fi visual novel. The first time I saw it, it was listed as “in development.” I was cautiously excited - it looked slick and the android main character interested me, but there was no guarantee it’d ever be completed. I prefer to play finished products rather than demos.

Thankfully, this is now out of “in development” limbo. I’ve played it through three or four times since downloading it, and my final verdict is...meh. It has some really nice and ambitious aspects, but it doesn’t entirely follow through with all of them, and the android-human romance could have been better.

Backing up a bit, the story: You play as a woman who is the sole survivor of a spaceship accident of some sort. The game allows you to choose the woman’s name - if I remember right, the default is “Kyndle.” Kyndle was rescued by a laborer-class android named Silas, who put her in cryogenic sleep. Because the cryogenic pod is old, Kyndle can’t stay asleep for the entire trip back to civilization, but she also can’t stay awake for the full trip. The plan is for her to be awake at the beginning and then go back to sleep near the end.

In the meantime, Silas helps Kyndle get her strength and full range of movement back, and makes sure she regains some of the weight she lost. At times, Kyndle can’t even move without Silas’s help.

Players have several ways they can approach the game: they can be suspicious of Silas and resistant to the idea of being attracted to an android; they can be friendly towards Silas and more than a little attracted; they can be openly flirtatious; or they can be some combination of all three. There are three possible endings, which the developer/author called the Normal end, Friendship end, and Romance end. However, those aren’t really the best way to describe them.

The “normal” end is the one where Kyndle doesn’t really give a crap about Silas and his fate. The “friendship” end is bittersweet - I’d like to think that everything works out for the best, but it isn’t guaranteed. There can be a strong thread of romance leading up to this ending, depending on the options you choose, so it’s not strictly a “friendship” end. The “romance” end definitely ends with Silas and Kyndle together and is probably the best ending for Silas overall, but I still had some issues with it. It doesn’t require that you hit all of the story’s “romantic” scenes, and it presents readers with a happy ending but doesn’t bother to explain how Kyndle and Silas are supposed to achieve that happy ending in the long term.

There were some things I really liked about this visual novel. First, it made an effort at adjusting to reader choices. Early on in the story, readers could decide which job Kyndle had, out of five possible choices. Later conversation options then adjusted to these choices. If Kyndle was a medical officer, then she knew a bit more about cryogenic sleep. If she was a mechanical engineer, she understood a bit more about the ship’s functions. This was kind of nice, but it wasn’t carried out as thoroughly as it could have been. For example, I got really annoyed when medical officer Kyndle became outraged at Silas feeding her high calorie meals in order to increase her weight. I forget her exact words, but it amounted to “women don’t like to gain weight, why didn’t you ask me first.” But as a medical officer she should have understood that her time in cryogenic sleep had left her underweight and that she’d have to gain that weight back before going back to sleep.

This is technically a fairly short visual novel, but its numerous decision points and choices made it feel longer. The sheer number of decisions overwhelmed me at first, but I came to like them more during subsequent playthroughs. The “skip” button definitely helped - as in many visual novels, you could set it to skip text you’d seen before.

That said, I haven’t played through all the possible story choices yet, and I doubt I ever will. I tried, I really did, but some of them really didn’t appeal to me. Like I said earlier on in this review, you could opt to play this game several ways. I preferred being neither hostile/suspicious nor very flirty. The flirty options sometimes made me uncomfortable because Silas seemed so taken aback. In one instance, he even went as far as to remind Kyndle that he was a laborer-class android and not built for anything sexual. To me, his response came across as discomfort, and I really wanted Kyndle to just back off. I had similar problems forcing myself to choose the hostile/suspicious options all the way through.

It was weird how the game was so adaptable in some ways (different wording at certain points depending on the job Kyndle had) and yet so rigid in other ways. For example, during one of my playthroughs I tried to made Kyndle as suspicious as possible. I found myself unable to carry this through all the way to the end, so she became friendlier later in the game. Considering how she had behaved towards Silas up to that point, I’d have expected him to respond coldly or neutrally to almost anything she said, but that wasn’t the case.

There were times when it felt like the romance aspects were being laid on too thick. The worst was probably the massage scene (which I later figured out was skippable without any noticeable effect on the ending). How did a laborer-class android even learn to give a proper massage? I’d have expected medical officer Kyndle to have some questions about that, but nope. I did like the scene in the control room (navigation room?), though.

Art-wise, this was a mixed bag. The sprites looked great, but the CG art was nowhere near as slick and pretty. I wish the person who had done the sprite art had also done the CG art. Also, the music, while appropriate to the setting, wasn’t very memorable.

All in all, this wasn’t bad, but it didn’t work for me nearly as well as I’d hoped it would. Too many points in Kyndle and Silas’s romance made me uncomfortable, and even the happiest of the three endings left me feeling worried that society and/or the corporation that created Silas would tear them apart.

 

(Original review posted on A Library Girl's Familiar Diversions.)

Like Reblog
text 2017-07-15 16:18
Five Nights at Freddy’s 3 APK [Free Download]

Thirty years when Freddy Fazbear's dish closed it's doors, the events that passed there became nothing over a rumor and a childhood memory, however the house owners of "Fazbear's Fright: The Horror Attraction" square measure determined to revive the legend and build the expertise as authentic as doable for patrons, about to nice lengths to search out something that may have survived decades of neglect and ruin.

At first there have been solely empty shells, a hand, a hook, Associate in Nursing recent paper-plate doll, then again an interesting discovery was created...

The attraction currently has one animatronic.

 

Download Five Nights at Freddy’s 3.apk for Free

Source: apkgamescrack.com/five-nights-freddys-3
Like Reblog Comment
show activity (+)
text 2017-07-11 13:59
Nook Glowlight Plus – czy warto rootować? [wpis gościnny Becky]

Dziękuję Becky, która zdecydowała się poświęcić chwilę i bliżej napisać o rootowaniu Nooka Glowlight Plus, do czego ja nie miałem serca. Ilustracje w niniejszym wpisie również są Jej autorstwa. 

 

Jak już w swoim wpisie wspominał Cyfranek – czytniki Nook Glowlight Plus (dalej NGP) nie są zbyt popularne w Polsce. Ale jeśli ktoś się uprze… Osobiście mam dwa egzemplarze. Jeden pozostał z oprogramowaniem firmowym, a drugi zrootowałam.

 

Dwa czytniki w etui

 

Włączone wygaszacze. Po lewej jeden z oryginalnych, po prawej własny wygaszacz

 

Uwagi ogólne

Oba czytniki kupiłam z etui, ale specjalnie do testów przez dwa miesiące korzystałam bez etui, aby osobiście poczuć „te straszne, zimne, metalowe krawędzie” często wspominane w recenzjach amerykańskich. I co się okazało? Metalowa obudowa rzeczywiście przy pierwszym dotknięciu wydaje się zimna, ale – jak to już bywa z metalami – po chwili metal nagrzewa się od ciepła rąk i staje się naprawdę miły. Trudno mi porównać to uczucie do czegokolwiek innego, bo jest to delikatnie ciepły metal, a nie coś lodowatego jak zimny kaloryfer lub parzącego niczym dotknięcie rozgrzanej karoserii samochodu podczas upałów. W każdym razie – czytnik zimny jest tylko przez chwilkę. Długo zastanawiałam się, o co chodzi z tymi ostrymi krawędziami, bo czytnik ma obły kształt. Domyślam się, że chodzi o te krawędzie z przodu, gdzie pojawia się malutka przerwa (na całym obwodzie ma nie więcej niż 1 mm szerokości, nie mieści się tam nawet krawędź paznokcia).

 

Czytnik niestety nie budzi się automatycznie po otwarciu etui, trzeba dodatkowo wcisnąć przycisk „Power”.

 

Zbliżenie na „ostry” brzeg. Widać przerwę pomiędzy metalowymi „pleckami” oraz płaskim ekranem. Dobrze widać też specyficzną fakturę przedniej części czytnika – przywodzi na myśl blachę antypoślizgową

 

Krawędzie naprawdę trudno nazwać ostrymi. Mają one ostrość tępej części noża kuchennego. Ale widocznie niektórzy mają delikatniejsze ręce ode mnie.

 

Jeszcze tylko słowo na temat ogólnego korzystania z NGP. Cyfranek wspominał, że czytnik niezbyt przypadł mu do gustu. Mnie czytnik naprawdę się podoba. 300 ppi jest widoczne – obraz jest „jak żyleta”; przy porównaniu z Kindle Paperwhite 3 – z pewnością mu nie ustępuje (piszę o ekranie, bo użytkowanie to inna sprawa). Nie miałam też problemów z przypisami, a doskonale znam ten ból, bo posiadam czytnik Tolino Vision 2, gdzie przejście do treści przypisu może doprowadzić do rozstroju nerwowego.

 

Rootowanie

Sama procedura nie jest absolutnie niezbędna, bo aplikacje można instalować przez ADB (Android Debug Bridge) – sama tego nie próbowałam, bo od razu zrobiłam root. Posiadanie roota pozwala na instalację aplikacji, które go wymagają i tych, które bardziej ingerują w system.

 

Sama procedura jest prosta. Pobieramy pakiet rootujący, uruchamiamy go i mamy dostęp do czytnika – możemy instalować swoje aplikacje, launchery i oczywiście alternatywne programy do obsługi ebooków. Można dodać sobie ulubione fonty do systemu i aplikacje powinny z nich korzystać.

 

Na początku – oczywiście w celach testowych – instalowałam mnóstwo aplikacji, aby przekonać się, czy działają i czy da się na nich pracować na czytniku, który ma tylko jeden przycisk. Przede wszystkim należy zainstalować sobie jakąś aplikację, która zapewni alternatywny dostęp do nieistniejącego przycisku „Back” (Wstecz), bez którego trudno wyobrazić sobie konfigurację czegokolwiek w systemie. Osobiście mogę polecić dwie aplikacje Button Savior Pro (10,39 zł) lub Swifty switch Pro (21,99 zł). Obie są konfigurowalne i obie się sprawdzają. Można użyć wersji bezpłatnych (bez „Pro”), ale ich możliwości są wtedy znacząco uboższe. Oczywiście oprócz wyświetlania na ekranie przycisku Wstecz otrzymujemy także wiele funkcji dodatkowych. Bardzo lubiłam Button Savior Pro, ale obecnie korzystam ze Swifty switch, bo mam od razu szybki dostęp do włączania/wyłączania wifi.

 

Dygresja o bateriach #1. Jeśli jesteście użytkownikami smartfonów, tabletów czy czytników opartych na systemie Android z pewnością zauważyliście, że im więcej aplikacji, które są uruchomione w tle (ale także zainstalowane) tym szybciej rozładowuje się bateria. Takie jest życie… Początkowo – testując sporo aplikacji i wciąż podpinając czytnik do komputera, aby doinstalować wciąż nową aplikację czy nową wersję – nie zauważałam tego, bo bateria za każdym razem się trochę doładowywała i „jakoś” było. Ale przyszedł czas na czytanie – i okazało się, że czytnik może rozładować się praktycznie w jedną dobę. Załamałam się i zaczęłam walczyć.

 

Co jeszcze warto zainstalować?

MoreLocale 2 – Android będzie po polsku.

 

NGP Sleep Screen – możliwość wgrania własnych wygaszaczy. Jest to osobna, niezależna aplikacja. Własne wygaszacze umieszcza się w folderze /NOOK/Pics/sleep. W NGP możliwość ustawiania własnych wygaszaczy została usunięta.

 

Ewentualnie: RelaunchX (wciąż rozwijany launcher dostosowany specjalnie dla ekranów E-ink).

 

Ewentualnie: E-ink Launcher (bardzo wczesna wersja 0.1.3 chińskiego launchera; częściowo spolszczona przez mojego sąsiada, autor wiele elementów przetłumaczył przez Google Translatora, posiada fajną funkcję – przy włączonym wifi – uruchomienia na czytniku serwera FTP, dzięki czemu jest do niego dostęp przez dowolnego klienta FTP w tej samej sieci).

 

Ewentualnie: klawiatura z obsługą polskich diakrytyków.

 

Ewentualnie: aplikacja do przełączania launcherów. Osobiście korzystam z aplikacji Twisted Home Manager, która u mnie sprawdza się najlepiej.

 

Ewentualnie: NGP Toolkit – wciąż rozwijany projekt, który dodaje lub zmienia funkcje w systemie NGP. Do swojej pracy wymaga Exposed Installera 2.6.1, bo powstał jako moduł tego frameworka. Jego podstawowe funkcje to:

  • dostęp do plików i folderów na czytniku przez MTP (USB),
  • obsługa podświetlenia przez dłuższe przytrzymanie przycisku „Home”,
  • wyłączenie budzenia czytnika po podłączeniu/odłączeniu od portu USB,
  • możliwość własnych wygaszaczy (u mnie ta opcja albo działała od czasu do czasu, albo wcale – widocznie występowała coś się „gryzło” między aplikacjami; nie chciało mi się wnikać),
  • wyłączenie domyślnego launchera (czyli tej domyślnej, oryginalnej „otoczki” czytnika),
  • włączenie domyślnego pasku statusu (czyli tego górnego, z godziną i ikonkami podświetlenia, wifi oraz baterią).

 

Ewentualnie: inny moduł do Xposed Installera o nazwie Xposed Additions Pro (14,58 zł), w którym możemy przypisać różne funkcje do naszego jedynego przycisku na czytniku, czyli „Home”. Obsługuje więc krótkie naciśnięcie (domyślne), długie naciśnięcie (przytrzymanie), dwukrotne naciśnięcie, trzykrotne naciśnięcie…

 

Ewentualnie: Root Explorer, Root Browser, Total Commander, inny menedżer plików.

 

Alternatywne programy do czytania ebooków

Testowałam przede wszystkim trzy aplikacje:

 

  • CoolReader

Aplikacja, która została przystosowana do NGP – cr3.1.2-87-ZeroLab.NeT_armv7a – jest do pobrania stąd).

 

Sam program działa sprawnie, szybko, ale przez feler, który opisany został w tym wątku (jeśli plik zawiera dzielenie wyrazów jest wyświetlany „dziwnie” brzydko i bardzo razi to moje oczy). Chcąc więc korzystać z CoolReadera należy pamiętać, aby otwierać w nim pliki nie zawierające dzielenia wyrazów, bo program sam sobie z tym poradzi. Naprawdę ogromne możliwości konfiguracyjne.

 

Informacje o wersji

 

Menu wywołane podczas czytania

 

  • FBReader

Ponieważ istniała wersja dostosowana do NGP – FBReaderJ_2.6.13-nglp-zerolab.net.apk – przetestowałam ją bardzo dokładnie. Ale w tej wersji nie działała funkcja FBReader® Book Network (chmura na książki, oparta o Google Drive, pozwala na synchronizację pomiędzy różnymi urządzeniami miejsca ostatniego czytania oraz zakładek), gdyż pomiędzy wersją 2.6.13 a 2.6.14 została zmieniona funkcja autentyfikacji Google. Napisałam więc do Nikolaya Pultsina – autora FBReadera – i zostałam betatesterką specjalnej edycji, która działa nie tylko w NST (Nook Simple Touch), ale także w NGP. Autor dodał kilka funkcji, o których go poinformowałam (np. możliwość uruchomienia programu jako launcher), a przy okazji wdrożył do tej wersji najnowszą aktualizację tłumaczenia programu, do czego również się przyczyniłam. Została opublikowana wersja 2.6.15, która może nie jest idealna, ale chmura działa. Tutaj oficjalna informacja o nowej wersji dla Nooków.

 

Informacje o wersji

 

Opcje synchronizacji

 

Opcje stosowania/ignorowania ostylowania ebooków

 

A dlaczego aplikacja nie jest idealna? Okazało się, że FBReader drenuje baterię, jeśli FBReader jest uruchomiony jako launcher czytnik leżący na półce z wyłączonym wifi rozładuje się w dwa-trzy dni. Może jest w tym jakaś moja wina, może coś źle zrobiłam – nie wiem.

 

Osobiście korzystam z tej aplikacji także na smartfonie i aby podziękować autorowi oczywiście zakupiłam wersję Premium (19,99 zł).

 

  • AlReader

Korzystam z wersji dostosowanej do NGP przez ZeroLab (jest to wersja 1.771609130). Nie jest to wersja najnowsza (na smartfonie mam zainstalowaną wersję 1.831703120), ale na czytniku działa dobrze. Przy wyłączonym wifi i AlReaderze ustawionym jako launcher czytnik wytrzymał 10 dni i 3 godziny (czytałam każdego dnia, wielokrotnie budząc i usypiając Nooka).

 

Informacje o wersji

 

Nie rozwodzę się tu nad plusami i minusami poszczególnych programów. Sporo informacji można znaleźć na forum.eksiazki.org, tylko trzeba trochę pogrzebać. Warto dodać, że wszystkie trzy aplikacje dobrze współpracują z serwerem calibre, choć może dziwić, że AlReader woli pobierać plik mobi niż epub, gdy ma dostępne oba formaty. Przesyłanie plików można więc sprawnie zorganizować bez korzystania z kabla USB. Wszystkie też potrafią dzielić wyrazy zgodnie z polskimi zasadami. Co do szczegółowych możliwości trzech powyższych aplikacji, warto też zajrzeć do porównania programów do czytania ebooków na angielskiej Wikipedii.

  

Może paść pytanie – a co z Legimi? Aplikacja działa jedynie w wersji normalnej (nie E-Ink). Pracuje trochę anemicznie (czyli podobnie jak na innych czytnikach), łącznie z krótką przerwą na doładowanie każdego kolejnego pliku. No i nie ma dzielenia wyrazów itd. O aplikacji Legimi napisano już wiele. Jeśli ktoś się uprze – da się z tego korzystać. Osobiście mam spore zapasy ebooków, na abonament się jeszcze (?) nie zdecydowałam, a moja biblioteka nie nawiązała współpracy z Legimi.

 

Dygresja o bateriach #2. Wciąż testuję NGP, bo przecież nie da się sprawdzić czasu pracy na baterii w jeden dzień. Być może któraś z aplikacji zbytnio drenuje baterię, a ja tego nie potrafię wykryć? Jeśli dowiem się czegoś nowego – dam znać.

 

Podsumowanie

Według mnie to całkiem niezły czytnik. Po prostu jest inny. Domyślna aplikacja działa sprawnie i ebooki czytane na czytniku bez rootowania osobiście bardzo mi się podobają. Są takie neutralne i bez nachalności. Daje możliwość wyboru odpowiedniego zestawu ulubionych aplikacji. Jeśli moje czytniki Kindle – z jailbreakiem, polonizacją i innymi dodatkami – potraktujemy jako wzór, to mogę uznać, że przy czytaniu beletrystyki NGP może być prawie równie wygodny. Kindle wygrywa przy łatwości zaznaczania, obsłudze słowników i błyskawicznym budzeniu po otwarciu etui, ale za to NGP z własnymi aplikacjami jest w stanie czytać wiele formatów i ma większe możliwości konfiguracyjne.

 

Mój ulubiony wygaszacz przedstawia obraz autorstwa Mariusza Stawarskiego pt. „Księgozbiór”. Oryginał można obejrzeć na trwającej właśnie wystawie na zamku w Malborku.

 

Jeśli ktoś ma jakieś pytania – proszę o komentarz poniżej lub wpis w wątku o NGP. Postaram się w miarę możliwości odpowiedzieć.

More posts
Your Dashboard view:
Need help?