logo
Wrong email address or username
Wrong email address or username
Incorrect verification code
back to top
Search tags: Peter-V-Brett
Load new posts () and activity
Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2017-07-18 12:36
Culture Clash
The Daylight War - Peter V. Brett

Peter V. Bretts „Demon Cycle“ ist eine dieser Reihen, bei denen ich mich absichtlich stark zurückhalte. Als ich den Mehrteiler 2015 begann, wusste ich nicht, dass der finale fünfte Band „The Core“ erst zwei Jahre später im September 2017 erscheinen würde. Berauscht las ich die ersten beiden Bände, „Das Lied der Dunkelheit“ und „The Desert Spear“, nur um dann festzustellen, dass Band 4 und 5 noch gar nicht veröffentlich waren. Ich musste mir etwas einfallen lassen, um die Wartezeit zu überbrücken. Mir blieb nichts anderes übrig, als mir mit den Fortsetzungen extrem viel Zeit zu lassen. So kam es, dass ich geduldig zwei Jahre ausharrte, bis ich mir Band 3 „The Daylight War“ vornahm.

 

Einst waren Ahmann Jardir und Arlen Bales Brüder im Kampf gegen die Dämonen. Verrat kappte ihre Bande und entfachte einen Konflikt, der die gesamte Menschheit schwächt. Während Jardir den Titel des Shar’Dama Ka, des Erlösers, beansprucht und die Krasianer in den Norden führte, um den prophetischen Tageslichtkrieg für sich zu entscheiden, weigert sich Arlen, die Verehrung des einfachen Volkes anzunehmen. Statt die Menschen anzuführen, möchte er sie lehren, sich selbst verteidigen, sich selbst führen zu können. Der Zusammenprall der Kulturen spaltet die Menschheit zum denkbar ungünstigsten Zeitpunkt. Seit Arlen und Jardir die Horcling-Prinzen besiegten, sind die Angriffe der Dämonen aggressiver denn je. In Neumondnächten steigen ganze Armeen aus dem Horc auf und rennen gegen die Verteidigungslinien der Menschen an, auf der Suche nach den beiden Männern, in deren Zukunft eine Priesterin vor langer Zeit jeweils das Potential zum Erlöser entdeckte…

 

Als ich „The Daylight War“ beendete, vergab ich im Brustton der Überzeugung volle fünf Sterne. Seitdem sind einige Wochen vergangen und je mehr Zeit ins Land zog, je öfter ich über das Buch nachdachte, desto mehr kristallisierte sich heraus, dass diese Spitzenbewertung meinen Gefühlen nicht voll und ganz entspricht. Der dritte Band des „Demon Cycle“ ist hervorragend, aber er kann sich nur beinahe mit den Vorgängern messen. Peter V. Brett legte die Messlatte meiner Erwartungen mit den ersten beiden Bänden sagenhaft hoch an. Meiner Meinung nach konnte er dieses extrem ehrgeizige Niveau in „The Daylight War“ nicht beibehalten. Ich nehme ihm das nicht übel, weil ich verstehe und erkenne, warum diese Fortsetzung trotzdem ein unverzichtbarer Baustein für die übergreifende Geschichte ist. Nichtsdestotrotz hatte ich den Eindruck, dass es sich dabei um einen Zwischenband handelt, der insgesamt eher wenig inhaltlichen Fortschritt für die Reihe bietet. Stattdessen festigt Brett die Ausgangssituation und zeigt seinen Leser_innen, welchen zum Teil selbstgeschaffenen Hürden die Menschheit in ihrem Kampf gegen die dämonische Brut ausgesetzt ist. Auf der einen Seite beinhaltet das neue, wohlplatzierte Informationen über die Dämonen, die gerade umfangreich genug sind, um abscheuliche Schlussfolgerungen hinsichtlich ihrer Beziehung zur Oberfläche zuzulassen. Brett brachte mein Kopfkino durch geschickte Andeutungen in Gang; ich konnte mir selbst erschließen, warum sich die Situation mit den Horclingen innerhalb weniger Wochen unheilvoll verschärfte. Auf der anderen Seite beschreibt er das Aufeinanderprallen zweier Kulturen realistisch und nachvollziehbar, sodass für mich kein Zweifel besteht, dass die Konflikte zwischen Krasianern und dem Volk des Nordens nicht ohne Weiteres beigelegt werden können. Nicht einmal angesichts eines gemeinsamen Feindes oder der revolutionären gesellschaftlichen Veränderungen, die das Wüstenvolk aktuell durchlebt. Erstaunlicherweise sind die kulturellen Unterschiede der beiden Patriarchate nicht allzu groß, dafür allerdings äußerst schwerwiegend, was mir besonders die Geschichte von Jardirs erster Ehefrau Inevera im Vergleich zu Arlens Verlobter Renna vergegenwärtigte. Beide Frauen sind Produkte der Gesellschaftsnormen, die ihre Leben bestimmen. Ich habe Schwierigkeiten, Renna zu vertrauen. Sie mag rechtschaffene, edle Ziele verfolgen, doch ihre Methoden sind waghalsig und draufgängerisch. Sie bringt sich selbst und Arlen in Gefahr, was ich einfach nicht gutheißen kann. Für Inevera hingegen empfand ich von Anfang an leidenschaftliche Faszination, weil sie eine ungemein starke, intelligente und beeindruckende Frau ist, doch jetzt, da mir ihr Werdegang bewusst ist, bin ich zu ihrem größten Fan mutiert. Ich habe sie unterschätzt und mich in ihr getäuscht. Sie ist weniger berechnend und kalt, als ich angenommen hatte. Sie liebt Jardir und – was noch viel wichtiger ist – sie glaubt an ihn. In Inevera brennt ein Feuer, mit dem es meiner Ansicht nach keine andere Figur aufnehmen kann. Durch die Offenlegung ihrer Vergangenheit erreicht Peter V. Brett jetzt einen Punkt, an dem alle Protagonist_innen hinreichend vorgestellt wurden. Alle Motive und Triebfedern liegen auf dem Tisch – ich bin gespannt, was er daraus macht.

 

Ich sehe ein, dass Peter V. Brett das Tempo des „Demon Cycle“ drosseln musste. In den beiden Vorgängern entwickelte sich die Handlung rasant; wir rauschten durch die Biografien der Hauptfiguren und beobachteten, wie sie zu den Persönlichkeiten wurden, die wir heute kennen. Inevera war die letzte, die noch fehlte. Zusätzlich erlebten wir, wie sehr die Menschheit unter der Geißel der Dämonen leidet, wieso Kampf die einzige Option ist. Nun, mit „The Daylight War“, hat Brett uns genau da, wo er uns haben will. Er führte, nein, manövrierte uns an einen Wendepunkt. Ich denke, wir haben die Ausgangssituation erreicht. Jetzt geht es ans Eingemachte. Deshalb kann ich problemlos akzeptieren, dass dieser Band insgesamt etwas ereignisärmer ist. Ich betrachte ihn als kluges, strategisches Manöver. Aber musste Brett das Buch tatsächlich mit dem schlimmsten Cliffhanger aller Zeiten enden lassen? Ich schmolle und sterbe gleichzeitig vor Neugier. Sowas von fies. -.-

Source: wortmagieblog.wordpress.com/2017/07/18/peter-v-brett-the-daylight-war
Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2016-08-08 00:02
The Painted Man or...whatever happened here.
The Painted Man - Peter V. Brett

I can't really remember much about the plot of this book,that's how interesting it was for me. If you ever caught me struggling to finish a book,know that it's boring. I'm usually compelled to finish even terrible books,just to see where the clusterfuck is going. But this book wasn't terrible,it wasn't good either. It was just...meh.

 

 

 The setting had everything to make a great storyline. There was the ever so present conflict of interests between technology and magic,the monsters that come bite yo ass at night,the different POVs that I do enjoy in a book...but everything was played so flatly. Page cardio. My interest flatlined half-way through the story.

 

 

It's really sad for me to see a good plot go to waste. I'm still keeping the book over in my bookcase because honestly the cover is pretty gorgeous. But that's about as much use I'm getting out of this reading. Will I buy the next one? 

 

 

Sentence: It was a decent idea,but it was as well executed as the new Ghostbusters movie. 

Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2016-04-08 13:40
Not my favorite
New Romancer (2015-) #1 - Peter Milligan,Brett Parson

When Lexy, a coder with an unusual childhood, finds herself on the outs with everyone, she ends up getting hired by New Romancer: a dating site that basis a lot of its coding on great historical lovers. 

 

Or Byron.   Lexy was taught by getting code inputted, by her father who believed we have to evolve to live in such a high tech world.   He was a scientist, and is not in jail, and evolved her by keeping her isolated and feeding her all the code she could handle.  

 

It didn't teach her not to steal from her employer, nor does it stop her from inadvertently reanimating people that may or may not be golems.  One of them is now Byron, and her childhood crush; she didn't have friend, she didn't have anything, but she had her love of Byron. 

 

Except Byron isn't nearly as charming in real life as his fiction is, so... it's all not so much fun.   I got this half-priced at Newbury during a month that DC was all half-priced.   I'm kinda glad I never picked up any of the other books.  I'm not really that into this.

Like Reblog Comment
show activity (+)
review 2016-01-19 21:01
"Tron z czaszek" Peter V. Brett
Tron z czaszek. Księga 2 - Peter V. Brett,Małgorzata Koczańska
Tron z czaszek - Peter V. Brett,Małgorzata Koczańska

Oj naczekałem się sporo na kolejną część, naczekałem. W międzyczasie zaraziłem żonę Cyklem Demonicznym i obserwowałem oficjalną stronę autora aby nie przegapić żadnej istotnej informacji. Co więcej, nie przeczytałem pierwszego tomu do momentu, gdy w księgarni nie pojawiła się część druga. Dzięki temu uniknąłem czytelniczej wściekłości przerwanego wątku, jaki mi towarzyszył podczas lektury poprzednich tomów. Wszystko było przygotowane na tip-top. Nic tylko brać się do czytania.

 

I na dzień dobry otrzymałem sporą dawkę emocji i akcji. Arlen wraz z Jardirem dokańczają swój honorowy pojedynek, aby później dojść do chwiejnego porozumienia i sojuszu. Ale zanim do tego doszło, były świetne opisy zarówno walki jak i odkrywania przez jednego i drugiego swoich zdolności. Dorzućmy do tego kilka dodatkowych postaci, polowanie na Otchłańce i na prawdę śmiały plan, który postanowili zrealizować a otrzymamy cudowne otwarcie powieści. Idąc za poradą mistrza Hitchcocka, po takim trzęsieniu ziemi wystarczy tylko utrzymać poziom. Łatwo powiedzieć...

Gdy bowiem nasycimy pierwszy głód, zostajemy przerzuceni na zmianę do Krasji lub też Zakątka. W obu tych miejscach ludzie są zaniepokojeni i zdezorientowani po pojedynku Wybawicieli. Nie dali oni swoim pobratymcom nawet znaku życia, więc nie dziwota, że tłumy zastanawiają się co dalej. O ile w Zakątku, społeczność jest jako tako zorganizowana i wypełniają postawione sobie wcześniej cele, to w Krasji sytuacja robi się nieciekawa. Główny wódz, dowódca i zjednoczyciel wszystkich plemion zniknął. Zostawił tylko nieliczne wskazówki co do najbliższej przyszłości i bardzo liczne grono chętnych do objęcia po nim Tronu z Czaszek. I o tym głównie będą traktowały obydwie części

 

Wraz z rozwojem swojego cyklu, Brett zgrabnie splótł losy swoich głównych bohaterów, aby później mogli stanąć ramię w ramię do walki z Demonami. Oprócz Arlena, Leeshy i Rojera pojawiły się nowe ważne osobistości jak  Jardir, Inevera oraz Abban. Stworzyli oni dwa ugrupowania osadzone w dwóch różnych kulturach, które w końcu nieuchronnie spotkają się i albo dojda do porozumienia, albo wybiją wzajemnie. Gdy już to uczynił, dodawał stopniowo coraz więcej postaci i co za tym idzie powiązań między nimi. W końcu doszedł chyba do wniosku, że się zagalopował. I dobrze.

Czemu o tym wspominam? Ponieważ większość z tych dodatkowych bohaterów bardzo skutecznie i szybko wyleciało mi z głowy podczas czekania na "Tron z czaszek". I na nowo musiałem gimnastykować pamięć w próbach dopasowania kto był czyim synem/wnukiem/wujem czy innym kuzynem. Było tego po prostu za dużo. Bardzo przydatne okazało się drzewo genealogiczne Jardira zamieszczone na końcu ksiażki. Dzięki temu nie pogubiłem się do końca. Rzecz w tym, że przy takim napływie nowych postaci akcja ulega nieuchronnemu rozproszeniu. Zamiast skupić się na głównych osobach tego cyklu, przez pół książki czytałem o kimś, kto mnie mało interesował. Doszło do tego, że w całym drugim tomie otrzymujemy tylko krótki, kilkunastostronicowy rozdział opowiadający o głównych bohaterach. Oczywiście, jak możecie się domyśleć, był to ostatni rozdział książki. Dlatego też, czuje się oszukany przez autora.

Dwaj herosi, potencjalni bohaterowie i wybawiciele zostali potraktowani marginalnie. "Tron z Czaszek" jest bardzo feministyczną powieścią, w której kobiety, po zniknięciu swoich facetów starają się utrzymać wszystko w ryzach, zawiązując spiski i bratając się z kolejnymi kobietami. Może jestem przewrażliwiony, lecz wydaje mi się, że w ostatnich latach Martin oraz jego "Gra o tron" zbyt intensywnie oddziaływał na innych pisarzy. Tutaj również w bardzo wyraźny sposób widać te wpływy. Na północy poszczególni książęta tylko czyhają na przejęcie władzy, o ile ksiaże nie spłodzi potomka. Na południu natomiast dwaj najstarsi synowie Jardira najchętniej by sobie oczy wydłubali, byle tylko wspiąć się jak najwyżej po stopniach ojcowego tronu. W obydwu przypadkach jedynymi osobami, które są w stanie powstrzymać krwawe walki o władzę są matki, żony i kochanki. 

 

Lubię styl pisania Bretta, lecz nie wiem gdzie on zmierza. "Tron z Czaszek" jest przykładem, jak można się rozdrobnić na walce o koronę i pomniejszych wątkach, gdy czeka robota do wykonania. Ja wiem, że to modne motywy w ostatnich latach, ale błagam, nie wróci do dynamicznego, komiksowego wręcz prowadzenia fabuły. Dzięki temu może uda mu się odzyskać zaufanie czytelnicze, które tą powieścią nieco nadwątlił. 

Like Reblog Comment
show activity (+)
text 2015-12-22 20:23
Reading progress update: I've read 155 out of 560 pages.
The Painted Man - Peter V. Brett

Bruna is the most badass character in this book and no one is telling me otherwise.

More posts
Your Dashboard view:
Need help?